ابديت ۽ عبديت
انسان کي الله سائين ابديت(هميشه جي زندگي) جي نعمت سان نوازيو آهي،پر اها ابديت انسان جي فائدي ۾ وڃي ان جي صرف هڪڙي صورت آهي،ته هن عارضي امتحاني دنيا ۾ انسان عبديت(الله سائينءَ جي بندگي) اختيار ڪري.جيڪڏهن انسان عبديت اختيار نه ڪئي ته پوءِ اها ابديت ئي هن جي لاءِ تعديت بڻجي ويندي.سڀ کان پهريائين جيڪي ٻه انسان الله سائين تخليق ڪيا، تن کي عارضي طور جنت ۾ هڪ پابنديءَ سان موڪليائين،پرهوان پابنديءَ تي عمل ڪري نه سگھيا.پوءَ انهن کي هڪ اهڙيءَ عارضي دنيا جيڪا پابندين سان ڀريل آهي، ۾ موڪلي، اتي سندن نسل کي وڌايائين، ۽ سڀني انسانن لاءِ ان دنيا کي امتحان جي جاءِ بڻايائين.هاڻي جيڪڏهن ڪوبه انسان هن دنيا مان ڪامياب ٿي اڳتي لاءِ روانو ٿيو ته پوءِ هن کي هميشه جي لاءِ جنت ملندي جتي هرآسائش ۽ آرام هوندو ۽ ڪابه پابندي نه هوندي.
انسان جي روح کي جيئن ته هميشه جي لاءِ خلقيو ويو آهي،تنهنڪري ته انسان هن فاني دنيا ۾ موت کان غافل رهي ٿوڇا ڪاڻ ته موت هن عارضي،ڪمزور ۽ ضعيف جسم کي اچي ٿو،اها ڳاله انسان جي تحت اشعور ۾ مضبوطيءَ سان پيل آهي.ان سبب جي ڪري انسان کي شعوري طور موت جي ياد ڏيارڻي پوي ٿي.
