عقلمند ڪوئو
ان عقلمند ڪوئي جي حقيقي ڪهاڻي ٻڌائڻ کان پهريائين ضروري آهي ته قارئين جي لاءِ ٻن دوستن ۽ رڇ جي باري ۾ هڪ تمام پراڻي ڪهاڻي آهي، سا هت بيان ڪريان،جيڪا ٿورن مختلف لفظن سان مختلف ٻولين ۾ يوٽيوب تي پڻ دستاب آهي.
ٻه ڄڻا ننڍي وهي کان وٺي پاڻ ۾ تمام گھرا دوست هئا،هڪ ڏينهن ڪنهن جھنگ مان گذري ڪيڏانهن وڃي رهيا هئا ته هڪ دوست ڪنهن پٿر تي ٿاٻڙجي ڪري پيو۽ گوڏي ۾ ڌڪ لڳڻ جي ڪري عارضي طور هلڻ کان معذور ٿي پيو ته ٻئي دوست کيس پٺن تي کنيو۽ اهڙي طرح سان هوءَ پنهنجي منزل ڏانهن وڌڻ لڳا.ڪجھ پنڌ طئي ڪرڻ کان پوءِ اوچتو هنن پري کان هڪ رڇ کي وٽن ايندي ڏٺو،پٺ تي چڙهيل همراه جلد ئي پٽ تي ٽپ ڏنو،۽ ڀر واري وڻ تي چڙهي ويو.ٻئي دوست کي وڻ تي چڙهڻ نه ايندو هو، سو پنهنجي دوست کي منٿون ڪرڻ لڳو ته ”ان وڻ تي چڙهڻ ۾ منهنجي مدد ڪر“.مٿئين دوست چيس ته ”هن وڻ تي هڪ ئي ٽاري آهي،سا به ڏاڍي ڪمزور آهي،تنهنجي چڙهڻ سان اهي ڀڄي پوندي،مورڳوپاڻ ٻئي هيٺ ڪري پونداسون ۽ رڇ جي ور چڙهي وينداسون، هاڻي همت ڪري وڃي ٻئي وڻ تي پاڻهي چڙه. هن ڪٿان ٻڌو هو ته مرده ماڻهوءَ کي رڇ نه کائيندو آهي، سو پوءِ هو ماٺ ڪري بنان ڪنهن چرپر ڪرڻ جي هيٺ ليٽي پيو.رڇ هن جي ويجهو آيو،هن جي سڄي جسم کي سونگھڻ لڳو،هن جي ڪنن کي به سونگھيائين پوءِ هن کي مرده سمجھي،ڇڏي هليو ويو.رڇ جي وڃڻ کانپوءِ وڻ وارو دوست هيٺ لهي آيو،۽ پنهنجي دوست کان پڇيائين ته ”رڇ توکي ڪن ۾ ڇا چيو؟ مون کي پڪ آهي ته ڪا سٺي صلاح ڏني هوندائين“.هن جواب ڏنس ته” ڏاڍي ڀلي نصيحت ڪيائين،چيائين ته اهڙو دوست جيڪو تو کي مشڪل ۾ ڪم نه اچي،تنهن سان دوستي ٽوڙي ڇڏ“. ”هاڻي پنهنجي دوستي ختم“ ائين چئي الڳ واٽ وٺي هليو ويو.
هي هڪ مثالي ڪهاڻي آهي، جيڪا سچن دوستن کي چونڊڻ جو معيار ٻڌائي ٿي، باقي رڇ تي اهڙو ڪو تجربو نه ڪجو، جو متان جان تان ئي هٿ کڻڻو پوي.
ننڍپڻ ۾ مون هڪ ٻڌي ڳاله تي تجربو ڪيو هو، سو مون کي ڏاڍو مهانگو پيو،مون ٻڌو هو ته گرميءَ جي موسم ۾ ککرن جا ڏنگ ڇڻي ويندا آهن،تنهڪري هو گرميءَ جي موسم ۾ ڏنگ نه هڻنديون آهن. اونهاري جي موسم جي هڪ تمام گرم ڏينهن تي دريءَ تي ويٺل هڪ ککر کي جھلڻ لاءِ جيئن ئي هٿ وڌم،تنهن ٺڪاءُ گھڻي چڪ ڪرايم جو رڙ نڪري ويم.
ٻه ڄڻا ننڍي وهي کان وٺي پاڻ ۾ تمام گھرا دوست هئا،هڪ ڏينهن ڪنهن جھنگ مان گذري ڪيڏانهن وڃي رهيا هئا ته هڪ دوست ڪنهن پٿر تي ٿاٻڙجي ڪري پيو۽ گوڏي ۾ ڌڪ لڳڻ جي ڪري عارضي طور هلڻ کان معذور ٿي پيو ته ٻئي دوست کيس پٺن تي کنيو۽ اهڙي طرح سان هوءَ پنهنجي منزل ڏانهن وڌڻ لڳا.ڪجھ پنڌ طئي ڪرڻ کان پوءِ اوچتو هنن پري کان هڪ رڇ کي وٽن ايندي ڏٺو،پٺ تي چڙهيل همراه جلد ئي پٽ تي ٽپ ڏنو،۽ ڀر واري وڻ تي چڙهي ويو.ٻئي دوست کي وڻ تي چڙهڻ نه ايندو هو، سو پنهنجي دوست کي منٿون ڪرڻ لڳو ته ”ان وڻ تي چڙهڻ ۾ منهنجي مدد ڪر“.مٿئين دوست چيس ته ”هن وڻ تي هڪ ئي ٽاري آهي،سا به ڏاڍي ڪمزور آهي،تنهنجي چڙهڻ سان اهي ڀڄي پوندي،مورڳوپاڻ ٻئي هيٺ ڪري پونداسون ۽ رڇ جي ور چڙهي وينداسون، هاڻي همت ڪري وڃي ٻئي وڻ تي پاڻهي چڙه. هن ڪٿان ٻڌو هو ته مرده ماڻهوءَ کي رڇ نه کائيندو آهي، سو پوءِ هو ماٺ ڪري بنان ڪنهن چرپر ڪرڻ جي هيٺ ليٽي پيو.رڇ هن جي ويجهو آيو،هن جي سڄي جسم کي سونگھڻ لڳو،هن جي ڪنن کي به سونگھيائين پوءِ هن کي مرده سمجھي،ڇڏي هليو ويو.رڇ جي وڃڻ کانپوءِ وڻ وارو دوست هيٺ لهي آيو،۽ پنهنجي دوست کان پڇيائين ته ”رڇ توکي ڪن ۾ ڇا چيو؟ مون کي پڪ آهي ته ڪا سٺي صلاح ڏني هوندائين“.هن جواب ڏنس ته” ڏاڍي ڀلي نصيحت ڪيائين،چيائين ته اهڙو دوست جيڪو تو کي مشڪل ۾ ڪم نه اچي،تنهن سان دوستي ٽوڙي ڇڏ“. ”هاڻي پنهنجي دوستي ختم“ ائين چئي الڳ واٽ وٺي هليو ويو.
هي هڪ مثالي ڪهاڻي آهي، جيڪا سچن دوستن کي چونڊڻ جو معيار ٻڌائي ٿي، باقي رڇ تي اهڙو ڪو تجربو نه ڪجو، جو متان جان تان ئي هٿ کڻڻو پوي.
ننڍپڻ ۾ مون هڪ ٻڌي ڳاله تي تجربو ڪيو هو، سو مون کي ڏاڍو مهانگو پيو،مون ٻڌو هو ته گرميءَ جي موسم ۾ ککرن جا ڏنگ ڇڻي ويندا آهن،تنهڪري هو گرميءَ جي موسم ۾ ڏنگ نه هڻنديون آهن. اونهاري جي موسم جي هڪ تمام گرم ڏينهن تي دريءَ تي ويٺل هڪ ککر کي جھلڻ لاءِ جيئن ئي هٿ وڌم،تنهن ٺڪاءُ گھڻي چڪ ڪرايم جو رڙ نڪري ويم.
هاڻي اچون ٿا ڪوئي جي حقيقي عقلمندي جي واقعي تي.اسان جي گھر جي هڪ ڪمري سان اٽيچڊ باٿ روم ۾ هڪ وڏو شاهي ڪوئو اچي ويهي رهيو.ڊوڙائڻ سان به جان ئي نه ڇڏي، وري ڊوڙيو اچيو ڪمري ۾ لڪي. ڪوئن مارڻ جا جيڪي مروج طريقا آهن،تن تي سوچيوسين ته ضرور پئي پرانهن تي عمل ڪرڻ تي دل ايترو آماده نه هئي.اڄ نيٺ ان ڪوئي مان اسان جي جان ڇٽي.اڄ جڏهن اسان جي گھر جي هڪ فرد ان ڪوئي مان جان ڇڏائڻ لاءِ هڪ وائيپر سان هن کي ڀڄائڻ جي لاءِ ان تي حملو ڪرڻ جو ارادو ڪيو ته هن کي ڏاڍي حيراني ٿي ته ڪوئو سامان جي هڪ ٿيلهي ۾ مئو پيوآهي،پوءِ وائيپر جي مدد سان ان ٿيلهي کي ٻاهر آڻي جو پٽ تي رکيائين ته ڪوئو وٺي ڀڳو.پوءِ خبر پيئي ته ڪوئو زنده هو، پر دت هڻيو ويٺو هو.جيئن ئي موقعو مليس تيئن کڻي وٺي ڀڳو. ڪوئي انسانن کان پنهنجي جان بچائڻ لاءِ اها ٽيڪنيڪ استعمال ڪئي جيڪا مذڪوره ڪهاڻيءَ ۾ هڪ انسان رڇ کان پنهنجي جان بچائڻ لاءِ استعمال ڪئي.
لڳي ٿو ته ڪوئو به اسان جي باٿ روم ۾ اچي ڦاٿو هو.بهرحال اسان جي ڪوشش ۽ ڪوئي جي عقلمدندي سان اسان جي هڪٻئي مان جان ڇٽي.باقي پاڙيوارن لاءِ ايڏي ڪا وڏي پريشاني جي ڳاله ناهي ڇو ته اٿي هڪ،ٻه نه پر ٽي ٻليون ويٺيون آهن.پوءِ هاڻي ان ڪوئي ۽ ٻلين جي قسمت کٽي.باقي ٻلين جي خلاف ڪوئن جي شڪار تي اسان کي ڪابه تحريڪ هلائڻ جي ضرورت ناهي.اهي قدرت جا راز آهن سي پاڻ اهو ئي ڄاڻي.
لڳي ٿو ته ڪوئو به اسان جي باٿ روم ۾ اچي ڦاٿو هو.بهرحال اسان جي ڪوشش ۽ ڪوئي جي عقلمدندي سان اسان جي هڪٻئي مان جان ڇٽي.باقي پاڙيوارن لاءِ ايڏي ڪا وڏي پريشاني جي ڳاله ناهي ڇو ته اٿي هڪ،ٻه نه پر ٽي ٻليون ويٺيون آهن.پوءِ هاڻي ان ڪوئي ۽ ٻلين جي قسمت کٽي.باقي ٻلين جي خلاف ڪوئن جي شڪار تي اسان کي ڪابه تحريڪ هلائڻ جي ضرورت ناهي.اهي قدرت جا راز آهن سي پاڻ اهو ئي ڄاڻي.
مشهور ڪارٽون سيريز ٽام اينڊ جيري ۾ ته ڪوئي ٻلي کي هميشه ڏاڍو تنگ ڪيو پر وٺ ڪڏهن به نه ڏني،پر اها سيريز هن ڪوئي جي ڏٺل به ناهي ۽ ٻيو ته اها هڪ تخيلاتي ڪهاڻي آهي ۽ هي هڪ عملي زندگي آهي.
