ڪمري ۾ لغڙ

ڪمري ۾ لغڙ

ٽن سالن جو ننڍڙو چوڪرو ڪمري جي اندر لغڙ اڏائڻ جي ڪوشش ڪري رهيو هو. اونهاري جو هڪ شديد گرم ڏينهن هو، تنهنڪري هن جي والدين کيس پابند بڻايو ته هو ڪمري ۾ ئي لغڙ اڏائي پنهنجو شوق پورو ڪري. لغڙ اڏائڻ جي ڏاڍي ڪوشش ڪندو رهيو،نيٺ15 منٽ جي ڪوشش کان پوءِ مايوس ٿي روئڻ لڳو ته لغڙ اڏامي ئي نه ٿو.

 ڇا انسان جو اڪثر خواهشون ۽ ڪجھ ڪوششون بلڪل ائين اڻ ٿيڻيون ته نه آهن. بلڪل آهن پر اها ئي زندگي ۾ جستجو آهي،پر اسان کي ڪهڙي خبر ته اسان جي ڪهڙي ڪاوش ڪمري ۾ لغڙ جيان ۽ ڪهڙي ڪاوش وري ميدان يا ڇت تي لغڙ اڏائڻ جيان آهي.ننڍڙي کي به ته اها خبر هئي ته هي لغڙ نه اڏامي سگھندو پر هو ڪوشش ڪندو رهيو،هن جي ان ڪم ڪرڻ جي چاهت جي جذبي جي ته تسڪين ٿيندي رهي.

هڪڙو ڏاهو چوندو هو ته واندا نه ويهو،جي ڪو ڪم نه اٿو ته پنهنجي شلوار جي پائنچي يا قميص جي ڪف کي ڦاڙي ويهي ڳنڍيو،پر جي ڀلا ائين به نه ٿا ڪريو ته  پوءِ گھڻي سمهي رهو.
منهنجو هڪڙو دوست چوندو آهي ته ڪجھ به نه ڪندا آهيون ته اسان کي ڪير به ڪجھ به نه چوندو آهي،پر جيڪڏهن ڪجھ ڪندا آهيون ته چوندا آهن ان جي پاران جيڪڏهن هيئن ڪرين ها ته سٺو هو. ڊرائنگ ۽ پينٽگ ڪندو آهيان ته چوندا آهن ته ان کان ڪمپيوٽر جي ڪم تي مهارت حاصل ڪرين ها،جيڪڏهن ڪمپيوٽر جو ڪم ڪندو آهيان ته چوندا آهن ته ان کان زراعت جي باري ۾ ڄاڻ حاصل ڪرين ها اهو پنهنجو شعبو آهي. 
سنڌي ٻوليءَ ۾ هڪڙي مشهور چوڻي آهي ته ”بيڪار کان بيگار ڀلي آهي“ .مون کي چٽيءَ طرح ياد آهي ته 14،15 سال پهريائين اسان جي ڳوٺ ۾ هڪ نوجوان پنهنجي هڪ  دوست جي دڪان تي بنا ڪنهن اجرت جي ڪم ڪرڻ شروع ڪيو.ڌڻيءَ کي ڪابه دلچسپيءَ نه هئي پرهي نوجوان ان دڪان کي پنهنجي ڪاوشن سان هلائيندو رهيو،پرڌڻيءَ جي عدم دلچسپيءَ جي ڪري نيٺ اهو دڪان ڇهن مهينن ۾ ئي بند ٿي ويو.پوءِ ان نوجوان ان ڪم جي تجربي کان پوءِ همت ڪري پنهنجو هڪ ڀاڄي وڪڻڻ جو دڪان کوليو.اڄ هو اسان جي ڳوٺ جي ٻنهي بازارن جو وڏي ۾ وڏو سبزي فروش آهي.