يونيورسٽي مان پرائمري ۾ ڦهڪو

اسڪول سان منهنجو تعلق تمام پراڻو آهي،ذري گھٽ منهنجي عمر جي برابر.ڄمڻ جي صرف پنجين سال ته اسڪول ڇڏيو ويس.پهريان پنج سال پرائمري وارا ان آسري تي گذارياسين ته نيٺ هاءِ اسڪول ويندس.ننڍي وهي ۾ وقت گذرڻ جي اسپيڊ تمام گھٽ لڳندي آهي.سو اهي پنج سال ڏاڍا آهستي گذريا.

هاءِ اسڪول جي باري ۾ ڪجھ سٺو تاثر ٻڌوسين ته اتي مسلسل هڪ استاد سڄو ڏينهن نه پڙهائيندو،پر پيريڊ سسٽم هوندو،پر اسڪول وري به اسڪول.وري به اها اميد ته ڪاليج ۾ وينداسون ته اسڪول مان جان ڇٽندي.ٻه مهينا وچ ۾ موڪل ملندي.تڏهن موڪل جو تصور وڏي عياشي هوندي هئي،ڇوجو روز اسڪول وڃڻو پوندو هو.مون کي استادن جي سدائين شفقت حاصل رهي،جوڪلاس جي ٽاپ ٿري سٺن شاگردن ۾ منهنجو نالو هوندوهو.پرحقيقت اها آهي ته اسڪول ۽ ڪاليج کي بارمحسوس ڪيم.هاڻي ته حالت اها آهي ٻه اڍائي سالن جي ٻارن کي به اسڪول جو گس ڏيکاريو پيو وڃي.ان لحاظ کان ٻارن لاءِ بهترين ملڪ صرف فنلينڊ آهي،جتي پهرين ڪلاس ۾ داخلا جي عمر 7 سال آهي.دنيا جي بهترين تعليمي نظامن مان هڪ آهي.دنيا جي هرٽئين سال ٿيندڙامتحاني مقابلي ۾ مسلسل چار دفعا، 2000،2003،2006،2009، عيسوي ۾ پهريون نمبر آيو.جڏهن ته 2012ع ۽ 2015 ع ۾ ٻيو ۽ ڇهون نمبر آيو،انهن سالن ۾ جپان ۽ سنگاپورپهرين نمبر تي آيا.
بهرحال جيئن تيئن ڪري يونيورسٽي تائين پهچي ويس.زرعي يونيورسٽي ۾ فيڪلٽي آف ڪراپ پروٽيڪشن ۾ پهريون ٽرم پاس مس ڪيم ته وري اچي پرائمري اسڪول ۾ ڦهڪو ڪيم،هڪ استاد جي حيثيت سان.هڪڙو انٽرويو ڏيئي آيوهوس،پرائمري اسڪول ٽيچر لاءِ،ڀوڳن ڀوڳن ۾،نوڪري جو ڪوبه ارادو نه هو،تعليم مڪمل ڪرڻي هئي.انٽرويو ته سٺو ٿي ويو،سفارش نوڪري لاءِ نه ڪرائي هئم، سو نوڪري جو آسرو به نه هو،ها باقي انٽرويو وٺڻ واري محترم سائين قاضي محمد خان صاحب کان پڇيوهئم ته ڇا مون کي نوڪري ملندي،ته سائين جن جواب ڏنو هو ته رک الله تي.
پرائمري اسڪول ٽيچر جو آرڊر ٽپال ذريعي مليو.مالي حالت جي ڪري نوڪري جوائن ڪيم.انٽرميڊيٽ کانپوءِ باقي تعليم پرائيويٽ حاصل ڪرڻ شروع ڪيم.
هڪڙي ڪمري ۾  پنج ڪلاس 50،60 ٻار.گوڙ شور مطلب ته وري پرائمري مان نڪرڻ لاءِ  هٿورڙا هڻڻ شروع ڪيم.11 سال وري پرائمري اسڪول مان نه نڪري سگھيس،پوءِ نيٺ سنڌ پبلڪ سروس ڪميشن جي ذريعي جونيئر اسڪول ٽيچر ٿيس،هڪ ايليمينٽري اسڪول ۾ پهتس.ساڳئي سال سنڌ پبلڪ سروس ڪميشن جي ذريعي هائرسيڪنڊري اسڪول ۾ سبجيڪٽ سپيشلسٽ جي پوسٽ تي پهتس.مطلب ته آئون ۽ اسڪول گڏوگڏ.پهرين پوسٽنگ پري حيدرآباد ٿي،جيڪو منهنجي ڳوٺ ٽنڊوسومرو کان ڪافي پري آهي،هڪطرفو پنج سواريون مٽائي اسڪول پهچندوهوس.نيٺ ڳوٺ جي گرلس هاءِ اسڪول ۾ هيڊماسترٿي،گھر ويجھو ٿيس.
هن سيٽ تي ويهڻ کانپوءِ خبر پيئي ته اسڪول ۾ ڪلارڪ،آفيس سپرنٽنڊنٽ اڪائونٽ آفيسر،اسسٽنٽ،سينيئرڪلارڪ،جونيئرڪلارڪ جي ڪنهن اسڪول ۾ نه هجن ته انهن وارا سڀ ڪم هيڊ ماستر صاحب کي پاڻ ڪرڻا پوندا،جو اڪثر اسڪولن ۾ اهي پوسٽون ئي نه آهن.
هاڻي ڪجھ مهينن ۾ اسسٽنٽ پروفيسر ٿيڻ وارو آهيان،مطلب ته وري هائرسيڪنڊري اسڪول ۾،سو به الله ڪري ڳوٺ کي ويجھو هجي.
مطلب ته اسڪول سان منهنجو ساٿ،ذري گھٽ منهنجي عمر جي برابر آهي،صرف پنج سالن جو فرق آهي.
اميد آهي ته نئون ساٿ ڪجھ خوشگوارٿئي.

ڪرپشن،سور ۽ پراڻو بوٽ

پاڪستان ۾ جيئڻ جو مزو ئي پنهنجو آهي.ڪابه شيءِ ٺيڪ نه ٿي هلي.ڪمپيوٽر اچي ويا،موبائل فون اچي ويا،اسڪول،ڪاليج يونيورسٽيون کليون پيون آهن.بجلي جو بل جي غلط ٿي ته مهينا ان کي صحيح ڪرائڻ ۾ لڳيو وڃن.فون خراب ٿي تب آزار.پاڪستاني ماڻهن جي شڪليون به دنيا جي ٻين ملڪن جي ماڻهن جيان ساڳيون آهن.ٻه اکيون،ٻه ڪن.سڄي دنيا ۾ ڌنڌا ڌاڙيون به ڪن پيا.ڊاڪٽر به هتي جا جيڪي ٻاهرين ملڪ ۾ ڪن پيا تن جو به وڏو نالو آهي.

تعليم جي سڌاري لاءِ به وڏا زور پيا لڳن.وڏا سسٽم پيا لڳن جهڙوڪ بايوميٽرڪ.حالت اها آهي جيڪو سسٽم لڳي سو مسئلو ڇا حل ڪندو پاڻ مسئلو بڻجيو وڃي،ان ۾ ته خير آهي،شيون صحيح ٿينديون ئي ٽرائل اينڊ ارر بيس تي آهن.پر هتي ارر وڏو مسئلو آهي،صحيح ٿئي نه ٿي سواءِ پيسن ڀرڻ جي.سو به جيڪو ارر ڪندو سو نه ڀريندو،جنهنجي باري ۾ ارر ٿي ڏنڊو به تنهن کي لڳندو.

جنهن نظام ۾ اررڪرڻ وارو مال ٺاهي،سو وري آساني سان ارر ڪيئن صحيح ڪندو.اميد تي دنيا قائم آهي،نيٺ ڪڏهن نه ڪڏهن سڌري پونداسون.

ڪنهن سان به جي اميد جي ڳاله ڪجي ٿي ته ماڻهوءَ ڪاوڙجيو پون.ساڳيون روز ٿيندڙڪرپشن جون گٿل ڦٿل ڳالهيون ٻڌائڻ شروع ڪريو ڏين.دٻ ڏيڻ ۾ مان به دير نه ڪندو آهيان،چوندوآهيان بابا تبديلي اچي پئي،ڏهن سالن ۾ ظاهر ٿيندي.نه مڃو ته گھڻي ڪاغذ ۽ پين ڏيو ته کڻي ان تي لکي ڏيانو.ڪير پين پني آڻڻ جي تڪليف به ناهي ڪندو،اها دٻ سٻ لکڻ کان به بچيو وڃان.

ڪجھ ڏينهن پهرين ڪنهن همراه کي منهنجي تبديلي جي اميد جي ڳاله تي ڏاڍي ڪاوڙ لڳي،ويٺو ڪرپشن جا قصا ٻڌائڻ.مون به نيٺ گھڻي چئي ڏنومانس ته دنيا ۾ هرشيءِ کي زوال آهي.ڪرپشن کي به نيٺ زوال ايندو.لڳي ٿو ان اميد تي آئون پنهنجي عمر پنهنجي پياري ملڪ ۾ ڪڍي ويندس،باقي الله سائين مان اميد آهي ته اڳيان نسل متان اها مثبت تبديلي ڏسن.

ٻيون شيون خراب ٿين ته گذارو ٿيووڃي، باقي جي صحت ڪري ته پوءِ سڀ ڳالهيون وسريو وڃن.گذريل هفتي سال 2012 ۾ ڪرايل سرجري اٿلي پئي فشر جي سور اهڙي ته ڦشري ڪئي جو هتي جي نظام جي حشري ئي وسري ويئي.سور جي شدت ۾ ته سڀ مسئلا ئي وسري ويا.هاڻي شڪر آهي ته ٺيڪ ٿي پيو آهيان،سور ڇڏي ويو،صحت ملي ويئي.باقي سور جو هڪڙو فائدو ڏٺم،ته باقي زندگي جا سڀ مسئلا زيرو ٿي ويا.رڳو اها آس ته سور ڇڏي،سرجري کان بچي وڃان.سورجوفائدو توهان کي ڀلو ٻڌايو اٿم،باقي سور جي سار ڪيرڪندو؟ الله سائين هر ڪنهن کي بچائي.باقي صحت جي خوشيءَ ۾ پنهنجي قارئين کي اسان جي ڳوٺ جي هڪڙي ماڻهوءَ جي تعارف سان گڏوگڏ سندس 1970 جو شادي وارو بوٽ اڃا تائين صحيح سلامت رکيل ڏيکاريندس.گنيز بڪ آف ورلڊ ۾ ان کي ڪا حيثيت ملي نه ملي،پر اميد ته اينٽيڪ بڪ آف ٽنڊوسومرو ۾ ان کي جڳه ملي ويندي.

تنهن ڪري منهنجي نئين ايندڙ پوسٽ جو ضرور انتظار ڪندا.