اجايو ڊپ
رات جا نو ٿي رهيا هئا،هڪ والده پنهنجي ڇهن سالن جي ڌيءَ کي پينگھي ۾ لولي ڏيئي سمهاري رهي هئي،ان وقت ڳوٺ ۾ بجلي به نه هئي،ڪمري ۾ ٽارچ ٻري رهي هئي.پينگھي جي پٺئين ڀت تي والده کي ڪجھ نشان نظر آيا،هن ورانڊي ۾ موجود ٻين گھر وارن کان پڇيو ته ”ڀت کي اڏوهي لڳي آهي ڇا؟“ هنن جواب ڏنو ته ”ها!“ڇوڪري جي ماءُ پريشانيءَ مان وراڻيو ته ”اڏوهي گھر ۾ لڳندي آهي ته پوءِ ان مان جند ڏاڍي ڏکي ڇٽندي آهي.“اها ڳاله ٻڌي ڇهن سالن جي ننڍڙيءَ کي تمام گھڻو خوف ٿيو ۽ ڊپ مان هانءُ ڏاريندڙ رڙيون ڪرڻ لڳي.هن جو رڙيون ٻڌي،گھر جي ٻئي حصي جي هڪ ڪمري ۾ موجود هن جو والد جيڪو ماني کائي رهيو هو،ڊوڙي ٿلهي تي ٻاهر نڪري آيو،جتي ماءُ پنهنجي ڌيءَ کي کڻي ٻاهر اچي چڪي هئي،ٻارڙي ڊپ مان روئي گھر کان ٻاهرهلڻ لاءِ چئي رهي هئي.نيٺ ماءُ پنهجي ڌيءَ کي پاڙي جي گھر ۾ کڻي ويئي،جتي ان کي ماٺ ڪرائي،ان جو ڊپ لاهي پوءِ کيس گھر واپس وٺي آئي.ننڍڙي ٻڌايو ته جيئن ته اڏوهي جي باري ۾ هن پهرئين دفعا ٻڌو هو تنهنڪري هن کي خبر ئي نه هئي ته اڏوهي ڇا آهي.
ساڳي رات هڪ ماءُ پنهجي ٽن ٻارن سان گڏ مائٽن جي هڪ گھر وڃي رهي هئي.وڏي ڀيڻ ببلين جي هڪ دٻي ننڍي ڀيڻ کان کسيندي چيو ته ”ڏي ته آئون کڻي هلان،گس تي ٻليون بيٺيون هونديون،جيڪي تو کان اهي کسي وٺنديون.“ جيئن ئي اهي ٻارڙيون ماءُ سان گڏ گھر کان ٻاهر نڪتيون ته گھٽيءَ ۾ ٽي ٻليون ويٺيون هيون ،جن کي ڏسي ننڍي ڀيڻ ماءُ کي چنبڙي پيئي ۽ گھر کان ٻاهر نڪرڻ کان انڪار ڪري ڇڏيائين.
اهي ٻه ته اتفاق ٿيا، پر ٻآر ڪيترو ڊڄي وڃن ٿا، ان جو اندازو وڏن کي نه هوندو آهي.ڪي مائٽ وري ڪا ڳاله مڃائڻ لاءِ ٻارن کي اجايو ڊپ ڏيندا آهن،جيڪو ٻارجي جسماني،ذهني توڙي نفسياتي اوسر کي تمام گھڻو نقصان پهچائيندو آهي.
خاص طور تي ٻارن کي استاد ۽ ڊاڪٽر جو ته ڊپ ڪڏهن به نه ڏيڻ گھرجي ته جيئن ته ٻاراسڪول ۽ علاج کان نه ڊڄن، جن کان هر انسان جو تعلق اڻٽر آهي.
مٿي بيان ڪيل واقعن مان اها ڳاله به سکي سگھجي ٿي ته وڏي عمر وارن ماڻهن جا ڪي خوف به ائين ئي بي معنيٰ ٿين ٿا، جيئن اهي ٻارن وارا خوف.تنهنڪري هر اهڙو خوف جيڪو اسان کي هروپرو تنگ ڪري رهيو هجي، ته ان جي حقيقت معلوم ڪري ان مان نجات حاصل ڪرڻ ضروري آهي.
دنيا ۾ سجايو صرف هڪڙو خوف آهي سو آهي الله سائين ۽ ان جي عذاب کان.باقي ته سڀ اجايا خوف آهن،جيڪي شيطان ۽ انهن جا چيلا هن دنيا ۾ پکيڙيندا آهن،۽ انهن خوفن جي زريعي هن دنيا ۾ برائيءَ کي پکيڙڻ جي ڪوشش ڪندا آهن.
ساڳي رات هڪ ماءُ پنهجي ٽن ٻارن سان گڏ مائٽن جي هڪ گھر وڃي رهي هئي.وڏي ڀيڻ ببلين جي هڪ دٻي ننڍي ڀيڻ کان کسيندي چيو ته ”ڏي ته آئون کڻي هلان،گس تي ٻليون بيٺيون هونديون،جيڪي تو کان اهي کسي وٺنديون.“ جيئن ئي اهي ٻارڙيون ماءُ سان گڏ گھر کان ٻاهر نڪتيون ته گھٽيءَ ۾ ٽي ٻليون ويٺيون هيون ،جن کي ڏسي ننڍي ڀيڻ ماءُ کي چنبڙي پيئي ۽ گھر کان ٻاهر نڪرڻ کان انڪار ڪري ڇڏيائين.
اهي ٻه ته اتفاق ٿيا، پر ٻآر ڪيترو ڊڄي وڃن ٿا، ان جو اندازو وڏن کي نه هوندو آهي.ڪي مائٽ وري ڪا ڳاله مڃائڻ لاءِ ٻارن کي اجايو ڊپ ڏيندا آهن،جيڪو ٻارجي جسماني،ذهني توڙي نفسياتي اوسر کي تمام گھڻو نقصان پهچائيندو آهي.
خاص طور تي ٻارن کي استاد ۽ ڊاڪٽر جو ته ڊپ ڪڏهن به نه ڏيڻ گھرجي ته جيئن ته ٻاراسڪول ۽ علاج کان نه ڊڄن، جن کان هر انسان جو تعلق اڻٽر آهي.
مٿي بيان ڪيل واقعن مان اها ڳاله به سکي سگھجي ٿي ته وڏي عمر وارن ماڻهن جا ڪي خوف به ائين ئي بي معنيٰ ٿين ٿا، جيئن اهي ٻارن وارا خوف.تنهنڪري هر اهڙو خوف جيڪو اسان کي هروپرو تنگ ڪري رهيو هجي، ته ان جي حقيقت معلوم ڪري ان مان نجات حاصل ڪرڻ ضروري آهي.
دنيا ۾ سجايو صرف هڪڙو خوف آهي سو آهي الله سائين ۽ ان جي عذاب کان.باقي ته سڀ اجايا خوف آهن،جيڪي شيطان ۽ انهن جا چيلا هن دنيا ۾ پکيڙيندا آهن،۽ انهن خوفن جي زريعي هن دنيا ۾ برائيءَ کي پکيڙڻ جي ڪوشش ڪندا آهن.
