ڪيترائي سال پراڻي ڳاله آهي مسجد مان منهنجي جتي چوري ٿي ويئي.مسجد ۾ انتظار ڪندو رهيس،جڏهن سڀ نمازي هليا ويا ته هڪ جتي بچي،ڪامن سينس استعمال ڪري اهو سمجهيم تو ڪو همراه ڀل ۾ منهنجي جتي پائي ويو آهي.سو مان به اها پائي گھر هليو ويس.وري ٻي نماز تي ڏٺم ته منهنجي جتي پئي آهي.نماز جو وري ڏسان ته همراه سندس جتي نه پاتي وري منهنجي پائي هليو ويو.نيٺ ان کانپوءِ هڪ نماز تي بل مليو،پنهجي جتي پاءِ هليو ويس، ڪاري مارڪر سان منهنجي چپل تي N لکي ڇڏيم.هاڻي بي اونو ٿي ويس ته همراه هيڏو سارو نشان ڏسي مون واري جتي کي هٿ به نه لاهيندو.ڏاڍو صدمو پهتم، جو همراه کي نشان نظرنه آيو،سو مون کي وري به منهجي جتي هٿ نه آئي،مون به همت نه هاري،وري ٻئي نمازجو انتظار جتي جي تلاش ۾.فرض پڙهي جتين جي جاءِ بدلائي ڇڏيم،صفا هڪ ٻئي کان پري ڪري ڇڏيم،مون کي پڪ هئي ته جتي جتي رکي اٿس اتئين وڃي پائيندو،منهنجي جتي جي جان ڇٽي پوندي.ڏسان ته ڪير ٿو اها جتي پاءِ.ڪافي نمازي هليا ويا،ڪنهن به ڪا به جتي نه پاتي.تيسين ڏسان ته هڪ منهنجي سيڪنڊري ۾ محنتي شاگرد،مالدار،نيڪ نيت ۽ نيڪ عمل وري وڃي مون واري جتي پاتي.نيٺ وڃي مليومانس.پڇيو مانس ته ڇا هي جتي توهان جي آهي؟ ها ! سڪون سان جواب ڏنائين.مون چيو ته غورسان ڏسو ته هن تي مارڪر سان نشان لڳل آهي سو توهان هنيو آهي.ڏسي حيران ٿي ويو،چيائين ته اڙي! اهو ته مون نه ڏٺو.پڇيومانس ته اهو ته ٺيڪ آهي پر تو جتي لاٿي هڪ هند پاتي وڃي ٻئي هنڌان؟ جواب ڏنائين ته بس خيالن ۾ گم هوس ڳاله ئي وسري ويم ته جتي ڪٿي لاٿي اٿم.ڪمپيوٽر جو ماهر آهي اهو همراه ،سٺي ڊگري به ڪمپيوٽر ۾ حاصل ڪئي اٿس.لڳي ٿو ڪمپيوٽر پڙهندي ان جي سوچن ۾ گم هوندو،خير هونئن به انسان کان ائين ٿي ويندوآهي ڪڏهن ڪڏهن.چورپڪڙيم سڳ سوڌو،پر اهو چور نه نڪتو.هڪ ڳاله سمجھ ۾ آيم ته زندگي ۾ عجيب امڪانات ممڪن آهن،تنهنڪري ڪنهن تي به جلدي چوري جي تهمت نه هڻجي،ان کان ته بهتر آهي ته شيءِ تان هٿ ئي کڻي ڇڏجي.بهرحال هڪ وڏو پرتجسس ڪيس حل ڪيم.
