خامين جي کاڻ جميل پاڻ

هر انسان پنهنجي زندگي جي مختلف دورن ۾ مختلف حالات مان گذري ٿو.هر انسان مختلف آهي،پرتنهن هوندي به جي گروه بندي ڪجي ته مختلف گروهن ۾ انسانن کي ورهائي سگھجي ٿو.هتي منهنجو موضوع ناهي سو ان گروه بندي تي نه تحقيق ڪئي اٿم نه وڌيڪ لکندس.

آئون جنهن گروه سان تعلق رکان ٿواهي مختلف ڪم ڪن ٿا،پر ڪنهن ۾ به مڪمل مڃتا حاصل ڪري ڪونه ٿا سگھن.

ان جا ڪجھ سبب بيروني به ٿين ٿا،جھڙوڪ حالتن سبب هو ڪنهن اهڙي پيشي سان وابسته ٿيو وڃن،جن ۾ سندن دلچسپي ناهي،بس روزگار جي ڪري اهو ڪندا رهن ٿا.يا ته اهڙي پيشي سان وابسته ٿيو وڃن جنهن جي معاشري ۾ ڪابه اوقات ئي نه آهي.تنهن  هوندي به محدود سطح تي ته هنن کي مڃتا ضرور ملي ٿي ،پرهنن جي صلاحيتن جي حيثيت جي مطابق ڪاميابي اها سطح حاصل نه ٿا ڪري سگھن.

ان جو مقصد صرف اهو نه آهي ته ان محدوديت جا صرف بيروني اسباب آهن،هنن جي اندر به ڪي خاميون ضرور هونديون آهن،جيڪي هنن کي محدود رکنديون آهن.

هينئر هڪ نئين ڪم سکڻ جي ڪوشش دوران پنهنجي ڪجه خامين کي محسوس ڪيم ،ان جي اسباب تي غور ڪيم.۽ انهن خامين جي پيدائش کان وٺي موجوده عمر تائين جي سطح به جا چيم.

ننڊ نه اچڻ جومسئلو هو ،سو هاڻي رب سائين جي مهرباني سان حل ٿي چڪو آهي.پر هڪڙي عادت پيدا ٿي ويئي اٿم،ننڊ ڦٽائڻ جي.ان ڪم جي ڪري ننڊ ڦٽائڻ لڳس.جنهن ڪري صحت متاثر ٿيڻ لڳي.وري غورڪيم ته اها غلطي باربارڇوٿوڪريان.ننڊ ڇو ٿو ڦٽايان،ڪنهن به ڪم ۾ ڪاميبابي لاءِ ننڊ سٺي اچڻ لازمي آهي.ڇاڪاڻ ته ان ڪم ۾ ڪاميابي سان گڏوگڏ صحت به متاثرنه ٿيندي.

هاڻي جڏهن پنهنجي ماضي تي نظر ٿو ڪريان ته ان جا ٻه سبب نظراچن ٿا.

هڪڙو ته ننڍي وهي ۾ غربت وارا حالات.صرف هڪ ڪچي ڪوٺي ۾ سمهندا هئاسين.پنهنجا ڀائر۽ ڀينرون اڪثر بيمار رهندا هئا،جنهنڪري مون کي ننڊ نه ايندي هئي.منهجي هڪ ڀاءُ کي ٽي بي جي ڪري سڄي رات ننڊ نه ايندي هئي،جنهنڪري مون کي ننڊ نه ايندي هئي.

ٻيو اهم سبب ان جو اهو آهي ته ان وقت اسڪولن ۾ مار ڏاڍي هوندي هئي.سلام آهي اسان جي استاد صاحب کي جيڪو اڪيلو ڇهين ۽ ستين ڪلاس جا سڀئي مضمون پڙهائيندوهو.پوءِ ڇا ڪري ڪتابن تان ٽڪ ڪري ڏيندو هو ته هي فيئر ڪاپي ٺاهي ڏيو.لکي لکي ٿڪجي پوندو هوس،رات جو دير تائين ننڊ ڦٽائي به لکڻو پوندو هو.تڏهن کان ڪم جي ڪري ننڊ ڦتآئڻ جي عادت به پختي ٿي ويئي اٿم.

هيڊ ٽيچر ٿيڻ کانپوءِ ڪلرڪ ۽ سپورٽنگ استاف جي نه هجڻ ڪري،ڪافي ڪم گھر اچي اوور ٽائم ڪرڻو پوندو هو ،ان لاءِ به ننڊ ڦٽائيندو رهيس.

مزي واري ڳاله ته هينئرهڪ نئون ڪاروبار سکڻ شروع ڪيو اٿم،ان ۾ به پنهنجي ان خامي کي دهرايم ۽ نقصان کاڌم.جنهن مان اهو سبق سکيو اٿم،ننڊ کي بهتر بڻائجي ۽ بنا ڪنهن سبب جي ته قطعي ننڊ نه ڦٽائجي.

ٻئي جيڪا پاڻ ۾ خامي ڏٺي اٿم،سا آهي هر ڪم کي شروع ڪري وڌيڪ سکڻ کان انڪارڪري ڇڏيندوآهيان،ضد ڪري پنهنجي من ماني ڪندو آهيان.لکڻ جوصرف شوق اٿم،باقي مطالعونه ڪندوآهيان،ٻوليون محدود سطح تي سکي ويهي رهيو آهيان انهن جي لفظن جو ذخيرو نه ٿو وڌايان جيڪو ضروري آهي لکڻ جي لاءِ.

شطرنج ننڍي وهي کان کيڏڻ سکيس،1989 ۾ انٽرنِيشنل طريقو راند کيڏڻ جو سکيس،پوءِ ڪافي سالن ڪن سببن جي ڪري 16 سالن تائين راند کيڏڻ ڇڏي ڏني هئم.پوءِ ڪجھ حالات اهڙا تبديل ٿيا ،۽ ڪمپيوٽر جودور به اچي ويو سو وري راند کيڏڻ شروع ڪيم.پر وري به پنهنجي من ماني.ان جون اوپننگس ياد ڪرڻ،ان جا بڪس پڙهڻ شروع نه ڪيم،اهو محسوس ڪندو آهيان ته پوءِ راند ۾ دلچسپي ختم ٿي ويندي آهي.پر هاڻي ان خامي کي ڪڍي ان کي باقائدي موجوده ڪتابي شڪل ۾ سکڻ جو رويو سکڻ جي ڪوشش جوارادو ڪيو اٿم.

ٽي هڪ خامي اٿم،ته ڪنهن ڪم جي پويان لڳندس يڪو پيو ڪندس،ڪري ڪري ٿڪي وري ان مان بور ٿي هٿ ڪڍي ويندو آهيان.هرشخص جواولاد هن لاءِ آئينو هوندا آهن،منهنجي پٽ هن عيد تي بندوقن جي شوق کي ڇڏي،لغڙ اڏائڻ جو شوق پورو ڪيو. سڀ لغڙ ڦاڙي، ٿڪي پر سڪون ٿي اچي ويٺو.خير ٻارن لاءِ ته خيرآهي ائين ڪندا رهندا آهن.پرمون ۾ اها خامي آهي.
چوٿين خامي اها ته تمام گھڻو جذباتي آهيان.جنهن ماحول ۾ اک کوليم.سو سچو جذباتي.سياستدانن جون تقريرون،مولوين جا خطاب،هندي فلمون،اردو،سنڏي ڊراما.
ٻيوته ٺهيو پرروزمره جي زندگي ۾ معمولي معملي ڪمن تا جذباتي.
پنجين خامي حاضر جوابي.ليکڪن،اديبن جو ته ڪم آهي ئي لفظن سان کيڏڻ.تن جا ڊراما،فلمون ڏسي ڏسي اها خامي به منهنجي اندر سمائجي ويئي.ان جو اهو نقصان آهي ته هر محفل ۾ غيرضروري طورتي غيرضروري ڳالهين تي فضول بحث اسان جي لاءِ وقت ۽ توجه جي زيان جو سبب بڻبا آهن.
پنجين خامي گھڻو ڳالهائڻ،زورسان ڳالهائڻ ،اها ڳاله ته وري پنهنجي معاشري ۾ عام به آهي.ساڳيون ساڳيون ڳالهيون دهرائڻ،پنهنجي روزمره جي زندگي جا واقعاباربار هر ڪنهن جي اڳيان بيان ڪرڻ.
ڇهين خامي مال سان محبت.ننڍڙي وهي غربت ۾ گذاريم.هاڻ مالي طور تي مسحڪم به آهيان.پر اڃان ڪو ڪاروبار ڪريان وڌيڪ ڪمايان،شايد مالدارن جي غرور جي ڪري،انهن جو اثر وٺي ان خامي کي پاڻ سان گڏ ڪاهيو هلان.
ستين خامي بي صبري،اجائي تڪڙ.ايتري قدر جو هڪڙي بلاگ جي هڪڙي پوسٽ هڪ هفتي تائين مڪمل نه ٿو لکي سگھان،بس هڪ نشت ۾ لکي اپلوڊ ڪريو ڇڏيان.
ائين ڪونهي ته رڳوخامين جي کاڻ آهيان،ڪجھ خوبيون به ته هر انسان وانگر ضرور اٿم.
کاڻ کٽڻ جي ڪانهي سو ايترو بيان ئي ڪافي آهي،بي صبري اچي ورايو آهي،هن پوسٽ لکي بيزار به ٿي پيو آهيان،تڪڙ به کنيو بيٺي اٿم.سو هاڻي خامين جو داستان اتي ختم ٿو ڪريان.