وتايي فقير جو ڀٽڪندڙ روح

جيئن ئي مين گيٽ کي ٽپي،لائبريري جي بلڊنگ اندر داخل ٿيس،ته ڪنن تي هڪ رعبدار آواز پيم،“هتي ڇو آيو آهين؟ نظر ڪير نه آيم.جواب ڏنم ته ظاهر آهي،لائبرري آهي،ڪتاب پڙهڻ ۽ ڏسڻ آيو آهيان،ٽنڊو الهيار جي ڀر ۾ هڪ ڳوٺ ۾ رهائش پذير آهيان،اڪثر هتي ڪم سانگي ايندو رهندو آهيان.اڄ هڪ آفيس ۾ ڪم هئم،آفيسر صاحب جيسين اچي،تيستائين مون سوچيو ته وقت کي ڪيئن فائدمند بڻايان،تنهنڪري سوچيم ته ضلعي جو هيڊ ڪوارٽر آهي،هتي ڪا وڏي سٺي لائبري ته ضرور هوندي صرف هڪڙي لائبرري وتايو فقير جو نالو ٻڌو هئم،سو هتي آيو آهيان.تنهنڪري هتي آيو آهيان پر تون ڪير آهين ۽ ايڏو ڪاوڙيو ڇو ويٺو آهين؟ ” آئون وتايو فقير جو روح آهيان،توهان مون کي هتي قيد ڪري ڇڏيو آهي.هلي هلي منهنجهو نالو هڪ اهڙي جڳه تي رکيو اٿو،جتي اچي ڪير ڪونه .ڪي ٿورا ماڻهوءَ اخبار پڙهڻ لاءِ برابر هتي ايندا آهن،پنج اخبارون هتي اينديون آهن،ٻيو هتي مڙيئي خير اٿئي،چار هڪڙيون ننڍڙيون الماريون آهن،جن ۾ ايترا به ڪتاب ناهن جيترا تنهنجي لائبريري ۾ آهن.تنهنڪري مهرباني ڪري هن جو نالو اخباري لائبريري رکو،منهنجو نالو هن لائبريري تان لاهي منهنجي روح کي آزادي ڏيو.” “منهنجي ته ڪا به حيثيت نه آهي،اسان جي پنهجي ڳوٺ ۾ لائبريري نه ٿي هلي،فنڊ به جام آهن،پر رضاڪارانه طور ڪم وارا ماڻهوءَ ئي نه ٿا ملن،جو لائبريري کي هلائي سگھجي.هونئن به اڄ ڪله ايتريون ته نيون نيون شيون اچي ويون آهن،ڪمپيوٽر،فلمون،موبائلون سڀڪو انهن شين ۾ لڳو پيو آهي.ڪتاب پڙهڻ وارا ماڻهوءَ ئي گھٽجي ويا آهن.” جواب ڏنومانس.”ائين ڪونهي چريو کريو آهيان،پر سمجھان سڀ ڪجھ ٿو،سڄي دنيا ۾ لائبريريون آهن،ماڻهوءَ ڪتاب پڙهڻ ۾ لڳا پيا آهن.اها به خبر اٿم توهان وٽ پبلشرن جو سڄو زور صرف حل ٿيل پيپرن ۽ اخبارن ڇپڻ تي آهي، ٻيو مڙيئي خير آهي.تنهنجي حال جي به خبر اٿم،هڪڙو ڪتاب لکيئي،پبلشر ڊوڙائي ڊوڙائي صرف آسرا ڏيندو رهيو،پوءِ تو کي به چيائين ته پيپر حل ڪري ڏي ته هڪ تنهنجي نالي وارا حل ٿيل پيپر مارڪيٽ ۾ آڻيان.تو اجورو جو پڇيو ته توکي چيائين ته مڙيئي چانه پيئڻ جيترا پيسا ڏيندوسانءِ.“ائين چئي وتايو فقير وڏا وڏا ٽهڪ ڏيئي چوڻ لڳو”سڌرو نه سڌرو پر منهجي رڳو هتان جان ڇڏايوآزادي مليم، ته وڃي آرام سان قبر ۾ سمهان،مون فقير وانگر هن دروديوار کي لائبريري ڪوٺي،منهنجي روح کي هتي قيد ڪريو ويٺا آهيو.ڇڏيو ته وڃي آرام سان قبر ۾ سمهان.“

“ٻڌو اٿم ته ويه لک  هن لائبريري  لاءِ مليا  آهن.”  کيس ٻڌايم .“.توهين پئسا ماني جي بدران کايو وڃو،اهي ويه لک رپيا خدا ڪري ڪو هتي خرچ ٿين.پر اهي به صفا ٿورا آهن،بلڊنگ صفا سوڙهي لڳي پئي آهي،هڪڙي وڏي زبردست بلڊنگ ٺهرايو،جنهن تي گھٽ ۾ گھٽ ۾ ويه ڪروڙ رپيا خرچ ڪريو.ياد ڪر هڪ هفتو پهرين ويهين صدي جي ٻاويهن نمبر وڏي نفسياتي ماهر  Jerome Kagan جو هڪ ڪتاب اسلام آباد جي سعيد بڪ اسٽور تان گھرايئي ٿي.قيمت ٻڌي ٺري پئين،هڪ ڪتاب 27000 رپيا.پوءِ وري نيٺ هڪ ويبسائيٽ سستي ڳولي ٻن ڪتابن جو آرڊر بڪ ڪرايئي سي به ساڍا يارهن هزار جا .سو ماٺڙي ڪري ٽنڊو الهيار ۾ هڪ سٺي لائبريري ٺاهيو،ڪروڙين رپيا خرچ ڪريو.جتي گل هوندا ته ماکي جون مکيون پاڻهي اچي اتي لهنديون.پوءِ  ڀلا ان لائبريري تي ”وتايو فقير” نه ته “کٽايو فقير” ئي نالو رکجو.ڇو جو علم جي روشنيءَ سان فقيري مان ته جان ڇڏايو.هڪ عام غريب ماڻهوءَ کان وٺي حاڪمن تائين سڀ جا سڀ فقير(پينو) ته آهيو.جيڪي اميريون آهن سي به اڪثر ڪري رڳو پرايا حق کايو يا ٻيون حرام جون ڪمايون اٿو.يا ته اهڙي ڀلي لائبريري ڪري پوءِ نالو رکوس،ڀڄايو فقير.مطلب ته لائبريري هاڻ اهڙي آباد ڪري ڇڏي اٿئون،جو هاڻي وتايي کي هتان ڀڄائي ڪڍيو اٿئون.” هن پنهنجي مخصوص انداز ۾ نصيحت ڪئي.

سرپرائز سالگره

ٻارڊوڙندا منهنجي ڪمري ۾ داخل ٿيا.سندن چهرن تي مرڪ،زبانن تي هيپي برٿ ڊي ٽو يو جو آواز.

منهنجي عمر 46 سال ٿي چڪي آهي،زندگي ۾ مون ڪڏهن به سالگره نه ملهائي آهي،نه ڪڏهن سوچيو آهي.

زندگي جي پهرين ساله گره منهنجي ٻارن مون کي سرپرائز ڏيندي ملهائي.

منهنجي پٽ انيق احمد کي سڄي ڏينهن جي تياري دوران مٿي ۾ سور پئجي چڪوهو.سو ته ٻئي ڪمري ۾ آرام ڪري رهيوهو.

سندن ڪمري کي هنن مون لاءِ سجائي رکيوهو.سالگره جو ڪيڪ اسپيشلي پنهنجي ننڍي ماءُ کان تيار ڪرايائون.باقي تياري ۾ سندن وڏي ماءُ مدد ڪئي.

ٻارن جي ڏاڏي ۽ ناني به ڏاڍيون خوش هيون.

ٻارن جيتوڻيڪ ان پروگرام کي مون کان بلڪل ڳجھو رکي، مون کي سرپرائز ڏيڻ ٿي چاهيو.پرمنهنجي زالن جي ذريعي اها ڳجھي رپورٽ مون تائين پهچندي رهي،ان ڪري جوان موقعي تي گھٽ ۾ گھٽ ۾ تصوير ڪڍائڻ جھڙو مهانڊو ته ٺاهي رکان.

ٻار به اها ڳاله ته سمجھي چڪا هئا،پرراز کي راز سمجھڻ جي اداڪاري بلڪل ائين ڪندا رهيا،جيئن مون اهو محسوس ڪرڻ نه ڏنو ته مون کي به ڪا اهڙي خبر آهي.

پهرين مارچ جو انتظارڪرڻ هنن لاءِ مشڪل هو،جڏهن کان هنن اها رٿ رٿي هئي،ان کي وقت کان اڳ سرانجام ڏيڻ لاءِ مائرن کي راضي ڪرڻ جي ڪوشش ڪيائون،پر سندن اهو مطالبو نه مڃيو ويو ۽ کين پهرين مارچ جو انتظار ڪرڻو پيو.

مون وڃي ڪيڪ ڪٽيو.منهنجي ننڍڙي عفت ان ۾ منهنجي مدد ڪئي،۽ اسان هڪٻئي جي وات ۾ ان محبت ڀري ڪيڪ جا گره ڏنا.

اتي موجود خاندان جي ٻارن ۽ وڏن تصويرون به ڪڍيون.

ڪو واقعو جڏهن پيش ايندو آهي،ته ان جو مشاهدو پاڻ ڪري نه سگھبو آهي.

تصويرن کي ڏسڻ کانپوءِ منهجا تاثرات ڏاڍا خوشي وارا ٿي ويا.

مون کي هن دنيا ۾ الله پاڪ طرفان عطا ڪيل نعمتون وڌيڪ عيان ٿي ويون.

تصويرون ڳالهائين ٿيون،منهنجي عفت جا مون لاءِ محبت ڀريا تاثرات ڏسي،مون کي لڳو ته دنيا جي خوش ترين انسانن مان آهيان.

ان محبت کي هيٺ شيئر ڪيل تصويرن ۾ ڏسي ۽ محسوس ڪري سگھجي ٿو.

هر انعام ٽرافين،سرٽيفڪيٽن،عهدن،وظيفن،ڊگرين جي شڪل ۾ ته نه ملندو آهي.

اڪثرانعام ته صرف دلين کان دلين تائين ئي پهچندا آهن.

مون هن سال نئون جنم ورتوآهي،نوبل پرائزيا ٻيو ڪو ريڪارڊ زندگي ۾ حاصل برابرنه ڪيو اٿم،پراهي انعام ته سڀ ڪجھ نه آهن.

مون ۾ زندگي ۾ ڪجھ نه ڪجھ ڪرڻ جي،وڏي نالي ڪمائڻ جي خواهش سدائين رهي آهي.

پهرين دفعي زندگي ۾ لڳي پيو ته شايد زندگي ۾ مون ڪافي ڪجھ حاصل ڪيو آهي.