آئون جڏهن اڃا ننڍڙو ٻار هوس،سنڌي ٻوليءَ جي الفابيٽ جي پٽي مس سکي هئم.ڪنهن وڏي جونوٽ بڪ تي لکيل نالو ڏسي ان کي لکيم ته مهنجا وڏڙا ڏاڍا خوش ٿيا هئا ۽ هنن مون کي شاباش ڏني هئي.
پهرين پوسٽ هن بلاگ تي شيئر ڪرڻ جي ته همت نه پئي ٿيم،پرپوءِ همت افزائي ٿيڻ تي وڌيڪ لکڻ شروع ڪيم،پوءِ جڏهن هن بلاگ تي وڌيڪ پوسٽون شيئر ڪندو ويس ته پوءِ اهو ارادو ڪيم ته روزانو گھٽ ۾ گھٽ هڪ پوسٽ ضرور ان تي شيئر ڪريان.پر ائين ڪري نه سگھيس،ان جا ٻيا ته ڪيترائي سبب آهن جهڙوڪ صحت،ٻيون مصروفيتون وغيره،پر ان ۾ هڪ سبب اهو به نظر آيو اٿم ته اهو ننڍڙو ٻار جنهن بغير سمجھڻ جي هڪ نالو لکيوهو،وڃائي چڪو آهيان.هاڻي وڏو سمجھدار،چالاڪ،پڙهيل،هوشيار ٿي ويو آهيان جو اهڙيون ڳالهيون اهڙي ٻولي ۾ لکڻ ٿو چاهيان جنهن جو معيار يا ته انهن اديبن جي لکڻين جي برابر هجي جن کي ادب جو نوبل پرائز مليل آهي يا گھٽ ۾ گھٽ قومي يا صوبائي سطح تي مڃتا مليل آهي يا ٻيو نه پر گھٽ ۾ گھٽ اخبار ۾ ڪالم ته لکي سگھن ٿا.
منهنجي سمجھداري ته مورڳو منهنجي ڪم ۾ رڪاوٽ بنجي رهي آهي.مون پنهنجي بلاگ جو عنوان جھڙو حال حبيبان تهڙو پيش پريان به ان ڪري رکيو هو جھڙو حال آهي سو لکندس.تنهنڪري منهنجي خواهش ته هن بلاگ تي هڪڙي پوسٽ اهڙي لکي سگھان جنهنجو نه منهن هجي نه سر هجي،ڪا سٽ سنڌي،ڪا انگريزي ته ڪا وري اردو ۾ لکيل هجي،انگريزيءَ جي سپيلنگ ۾ ۽ سنڌيءَ جي وري صورتخطيءَ ۾ ڀلي غلطي هجي،بس رڳو ڪنهن تي ٽوڪ نه هجي،غير اخلاقي ڳاله نه هجي،ڪوڙي ڳاله نه هجي.
اهڙو ننڍڙو ٻار جنهن کي هاڻي آئون وڃائي چڪو آهيان،جي تلاش ۾ نڪري پيو آهيان.اهڙو ننڍڙو ٻارهر ڪنهن انسان سان گڏ هوندو آهي،جيڪو بغير ڪنهن جي پرواه ڪرڻ جي ڪم ڪندو ويندو آهي،۽ پوءِ ترقي ڪندو ويندو آهي نه ته پنهنجي حال تي ضرور خوش هوندو آهي ۽ ڪجھ نه ڪجھ مثبت ڪم ڪرڻ ۾ لڳو پيوهوندو آهي.
مون واري ننڍڙي کي ته فقط پاڻ سڃاڻا تنهڪري سندس تلاش ۾ لڳي ٿو وڃان باقي سڀني کي صلاح آهي پنهنجي وڃايل ٻارن جي تلاش ۾ لڳي وڃن.
