بي جوابي

بي جوابي

”بي جوابي خدائي صفت يا قطعه تعلق آهي ........دير آيد درست آيد انساني صفت آهي بس ان آسري پيا تڳون.“اها ڳاله ڪنهن دوست کي ميسيج ۾ لکندي لکندي بچي  ويس ،ڇو جو خدائي صفت چوڻ طنز ٿي ويندو،قطعه تعلق جي برداشت ڪونهي،دير آيد درست جي حد زندگي تائين آهي بس جيئڻ جو سٺو آسرو آهي ۽ جيڪڏهن اها ئي حقيقت آهي ته پوءِ پهريون ٻئي ڳالهيون بي معنيٰ آهن.وقت هر ڪنهن جو گذري ويندو،ڪجھ ڪم ٿيندا،ڪجھ ڪونه ٿيندا،ته ڪجھ وري اڌورا رهجي ويندا، بس! صرف انهن جي ڪري ته تعلق ناهن هوندا.
ڏک سک زندگي جو حصو آهن،ڪڏهن مسئلا پيدا ٿيندا ته ڪڏهن وري حل ٿيندا.دنيا ۾ انسان جي انسان سان تعلق ۾ ڪڏهن محبتون ته ڪڏهن ٽڪراءُ پيدا ٿيندا رهندا،جيئن چوندا آهن ته ٿانو گڏ هوندا ته پاڻ ۾ ضرور ٽڙڪندا.سو ٽڙڪن ڀلي پر ڀڄن نه.ٽڙڪن ڀلي پر خراشون نه اچن.ٽڪراءُ وقت ڪير زيادتي ڪري ته ان کان بچڻ جي ضرور ڪوشش ڪجي،پر ڪڏهن به صبر کي هٿان نه ڇڏجي،ڪنهن انسان تي انتقام جي باه ۾ ظلم نه ڪجي.
ڪڏهن به ڪنهن به انسان لاءِ تڪليف جي خواهش نه ڪجي ،ٻئي جي تڪليف مان ڪهڙو فائدو؟ٻئي جي لاءِ به سڪون جي خواهش ئي رکجي،ان ۾ به خود غرضي آهي، پر وري به چڱ غرضي آهي، ڇو ته ڄاڻون ٿا ته سڪون ڏيندڙ جڏهن ٻين جي لاءِ سڪون جي خواهش ڏسندو ته ضرور کيس به سڪون ڏيندو.