پنا قيمتي يا پيسا

هڪ ڏينهن هڪ دوست جي دڪان ٿي ويٺو هوس.چاچا گلو پگھر ۾ شل،مٽيءَ ۾ ڀڀوت،رديءَ جي ڪٽي سميت دڪان جي دڪيءَ تي اچي ويٺو.ساڻس ڪيل ڪچهري هيٺ لکان ٿو.
”چاچا گلو تنهنجو حال به پاڪستاني حڪمرانن جھڙو آهي.هي خالي پنا ميڙي گڏ ڪندو وڃي اهي ڪهڙي ڪم ايندئي؟“”اهي ردي ۾ وڪڻي ان مان پيسا وٺندس.ان مان وري کاڌو کائيندس.تنهنڪري هي منهنجا پنا ته وڏي ڪم وارا آهن.اسان جي حڪمرانن کي وري ڪهڙي بک آهي جو اهي پنا(پيسا) گڏ ڪندا ٿا وڃن سي کين ڪم ايندا.تنهنڪري مون وارا پنا ته پيسا آهن ۽ هنن وارا پيسا وري پنا آهن.ڏاڍو پاڻ کي پڙهيل ٿو سمجھين.شين جي فرق جي به خبر ڪو نه ٿي پوئي.پوءِ ته تو کي ماڻهن جي فرق جي به خبر ڪانه پوندي هوندي.اهي پنا جيڪي آئون گڏ ڪريان ٿو تنهن لاءِ محنت ڪريان ٿو.چوري ڪونه ٿو ڪريان.اهي ماڻهو اڇليو ٿا ڇڏين سي ٿو کڻا.ڌاڙو ڪونه ٿو هڻا،رشوتون ڪونه ٿو وٺان.پر هڪڙي ڳاله ته ٻڌا توکي هرڀرو حڪمرانن تي ڪاوڙ آهي ڇا؟ هي جيڪي آفيسر باهيون ٻاريو ويٺا آهن ڪيترو پيسو هڙپ ڪيو وڃن.انهن جو ته نالو به ڪونه ٿو وٺين.“”چاچا انهن کي ته وري به پيسي جي ضرورت آهي.ڪا گاڏي،فليٽ،بنگلو،ٻني ٻارو ته وٺن ٿا.“ ”پوءِ ڇا انهن لاءِ سڀ ڪجھ جائز ٿي پيو.“ ائين ڪونه ٿو چوان منهنجو مقصد صرف اهو آهي ته ملڪ جو،پنهنجي دنيا ۽ آخرت جو ٻيڙو ٻوڙي تڏهن به ڪجھ پيسو ته ضرورتن لاءِ به استعمال ته ڪن ٿا.“
بحر حال تون نه مڙندين ڦري سري وري حڪمرانن جي ڳاله ڪندين.ڇا سڀئي هڪ جھڙا آهن؟”نه چاچا نه انهن ۾ ڀلا به آهن.“ ”پوءِ ويڙهي سيڙهي ڇو ٿو ڳاله ڪرين.سڌي ڳاله ڇو نه ٿو ڪرين ڊڄڻا.“ بس انهن جي ڳاله ٿو ڪريان جن وٽ پيسي جي حيثيت ۽ ضرورت تو واري پنن جي برابر به ناهي سي ڇو پيا پنهنجو پاڻ کي تنگ ۽ خوار ڪن؟ “ اها ڳاله تنهنجي سمجھ کان مٿي آهي.پهرين مون تي ٽوڪ ٿي ڪيئي.مون کي انهن حڪمرانن سي ٿي ڀيٽيئي.مون وري حقيقت سمجهائي مانو ته وري شروع ٿي ويو آهين حڪمرانن جي گلا تي.مال جي محبت جو وري ضرورت سان ڪهڙو تعلق.هي هڪڙو زبردست ڌوڪو آهي.ان جي گڏ ڪرڻ،ان تي وڏائي ۽ فخر ڪرڻ ۾ جن کي مزو ايندو آهي سو وڃي تن کان پڇ.خير گھٽ تون به ڪو نه آهين جيترو پڄئي ٿو سو لڳو پيو آهين.پوءِ ڀلي ان لاءِ محنت ڪندو هجين يا محنت جو ڍونگ ڪندو هجين پر گھٽ تون به ڪونه آهين.“
پوءِ ڪجھ وقت لاءِ خاموش ٿي وياسين.چاچا گلو ڪٽو ڪلهي تي رکي اٿي بيٺو.مون کي چتائي ڏسڻ لڳو مون ڪنڌ هيٺ ڪري ڇڏيو.پوءِ هو هليو ويو.