صاحب ۽ اڏ جو جھيڙو

هڪ صاحب کي هڪ اڏ تي ڏاڍي ڪاوڙ آهي.ان جي ڪاوڙجي به عجيب منطق آهي.اڏ به الطاف شيخ صاحب جي طرفان سنڌ جي ڪيليفورنيا قرارڏنل علائقي ۾ آهي.اها هڪ تمام پراڻي اڏ آهي،هڪ پيرمرد ٻڌايو ته اها اڏ تمام پراڻي هئي،۽ ان کي ٻيڙي واري اڏ جي نالي سان سڏيو ويندو هو.اها هڪ فائديمند اڏ آهي،اڄڪله ڪيلي جي فصل جو گذرسفر ان اڏ تي آهي.ان صاحب کي به سدائين فائدو ڏيندي رهي آهي.

هن کي اڏ تي ان ڳاله تي ڪاوڙ آهي ته هن جي راءِ مطابق اها سرڪاري اڏ نه آهي.ڪافي دفعا ان اڏ کي ڊاٺو اٿس،وريو ڦٽيو اچي.

نيٺ ان اڏ کي بند ڪرڻ لاءِ هڪ زبردست منصوبو جوڙيائين.پاڻ ٽه ايڪڙيو ان اڏ جو زميندار آهي،ته وري هڪ سوا ايڪڙي زميندار جو پاڻي بند ڪري،خلق گڏ ڪري،ٻه ونگاري جن جي ان اڏ تي ٻڙي ايڪڙ زمين آهي،جي مدد سان ان اڏ کي بند ڪرڻ جو فيصلو ڪرايائين.

اڏ به ڪا صفا ضدي آهي،بند ئي نه ٿي ٿئي،هڪ چوڪڙي وارو عارضي زميندار چهڪوڙي گھمايو ان کي کوليو اچي.ان اڏ جي وڏي زميندار،جنهن جي چار ايڪڙن  کان اها اڏ شروع ٿئي ۽ ختم به ان جي اٺ ايڪڙن تي ٿئي،تنهن لاءِ ته اڏ بند پئي آهي،اڏ به ان تي ڪجھ ناراض آهي،ته ان ڇو سندس جياپي لاءِ ڪا به ڪوشش نه ورتي آهي.اڏ صاحب تي به ڪاوڙيوکيس سڪايو هلي.

سوا ايڪڙي سان وري ياري ٿي ويئي اٿس،ڀر واري اڏ کي پارت ڪري ڇڏي اٿس ته هن کي متان سڪڻ ڏين،هي منهنجي جياپي لاءِ ڪوشش ۾ رڌل آهي.

ڊاٺل اڏ تي اميد جو سج چمڪندو رهيو،۽ سائو گاه ان جي وري ٺهڻ جي پڪ ڏيندو رهيو،سو نيٺ ٺهي ويئي،نيٺ وري وهڻ به شروع ڪندي.