ڦُرجن بيشمار

اڄ توهان کي پراڻي دور جي هڪ تمام دلچسپ ڪهاڻي ٿو ٻڌايان.ان ۾ ٺڳن جو ڪو وڏو ڪمال بيان ڪيل آهي يا ٺڳجڻ وارن جي مورکائي فيصلو توهان پاڻ ڪندا.باقي هي ڪهاڻي آهي،جيئن ته ٺڳن جا انيڪ قسم نڪري پيا آهن،تنهنڪري هن ڪهاڻي جو ڪنهن واقعي سان تعلق هڪ اتفاق هوندو.

ڪنهن زماني ۾ هڪ علائقو،جيڪو اٽڪل پنهنجي ضلعي ٽنڊي الهيار جي برابر ٿيندو،منڊو يار جي نالي سان مشهور ٿي ويو.پهرين ته خبر نه آهي،ان جو ڪهڙو نالو هو،پرهن نالي جي ڇاپ اهو سڀني کي وسارائي ڇڏيو.ان علائقي جو اهو نالو پاڙي جي علائقي وارن گڏجي رکيو۽ پوءِ اهو منڊو يار جي نالي سان مشهور ٿي ويو.

هڪڙو گڏهرپنهنجي روز جي مزوري مان ٿڪجي پيو،تنهنڪري هڪ ڏينهن جڏهن هن وٽ هڪ گڏه جي هڪ نئين ٻچي جنم ورتو ته هن کي پيسن ڪمائڻ جو هڪ انوکو خيال ذهن ۾ آيو.هن اها ڳاله مشهور ڪئي ته هن ٻچي ۾ اهو ڪمال آهي جيڪو به هن کي پنهنجي پٺن تي سوارڪري شهرجي وچان ٺونٺن ۽ گوڏن تي گذرندو، تنهن جي قسمت کلي پوندي،ان لاءِ ڪجھ پيسا ضرور ڏيڻا پوندا. ان کانسواءِ ڪو به فائدو نه ٿيندو.ان شهر جا ماڻهوءَ به ڪي صفا سست قسمت آزمائڻ ۾ لڳي ويا.گڏهر ڪجھ ڏينهن ۾ امير ٿي ويو.خوشيءَ ۾ گڏه جي ٻچي جو نالو رکيائين ”ڦُرجن بيشمار“.

اهڙي طرح آهستي آهستي ان شهر جي ماڻهن ۾ اهو احساس پيدا ٿيڻ لڳو ته سڀ بي عزتي به ڪرائي ويٺاسون، فائدو به ڪونه ٿيو.ڪاوڙ ۾ اچي هڪ ڏينهن گڏهر کي اچي ڦيه ڪڍيائون.هن منٿون ميڙون ڪري جان بچائي.کين عرض ڪيائين ته بابا زورزبردستي مون ڪنهن سان ناهي ڪئي،توهان پاڻ خوش هئا.

بهرحال هنن شهرنيڪالي ڏنس.هن ۾ به وري اميد اچي جاڳي ته مورکن جي ته کوٽ ڪٿي به ناهي وري ٿا قسمت آزمائي ڪيون.

ٻئي شهر ۾ به ساڳيون ڌنڌو،ساڳيون نتيجو.پر همراه همت نه هاري هوبه ڪو پنهجي قوم جي سمجھ کان واقف هو.

بهرحال نيٺ هڪ اهڙي شهر اچي پهتو، جن کي اها ڳاله جڏهن سمجھ ۾ به آئي،پر تڏهن به ڪو به ان تي قدم نه کنيائون.پاڙي واري شهر وارن کي هنن جي ان فيصلي تي ڏاڍي حيرت ٿي،حقيقت حال لهڻ لاءِ هڪ وفد وٺي ان ڳوٺ وارن کي سمجھائڻ آيا،ڳوٺ وارن کين سمجھايو ته اسان به ڏاڍو سوچي سمجھي اهو فيصلو ڪيو آهي،اصل ۾ اسين ڏاڍا سست آهيون،پنهنجي قسمت آزمائڻ جي عادت ته قطعي نه ڇڏينداسين. شڪر هي همراه گڏه جو ٻچوٿو آزمائي ،پر جي ڪو ٺڳ هاٿي جو ٻچو کڻي اچي لٿو ته اسان جو ڇا ٿيندو؟ اها ڳاله ٻڌي سڀني آيل ڏاهن کي ڏندين آڱريون اچي ويون،تڏهن کان وٺي ان علائقي کي منڊو يار جي نالي سان سڏڻ شروع ڪيائون،پوءِ مستقل ان جو اهو نالو پئجي ويو.

بهرحال اهو گڏهران شهر ۾ اميري جي زندگي گذارڻ لڳو.هن جي گڏه جيڪو به نئون ٻچوڄڻيندي هئي، تنهن کي ان لاءِ استعمال ڪندو هو.هر ان ٻچي تي نالو رکندوهو ڦٌرجن بيشمار.پر هو وڏو استاد ڪڏهن ڪڏهن خوشيءَ ۾ ٻچي کي سواريءَ تان لاهڻ وقت رڙ ڪري چوندو هوڦَرجن بيشمار.