محبت
ڇا پنهنجي والدين ۽ ٻارن سان محبت جومقصد،مطلب،جواز۽ ثبوت صرف اهو آهي ته پنهنجي چاچن،مامن،چاچين،ماسين،ڦڦين،سوٽن،۽ ماساتن سان نفرت ڪئي وڃي؟
ڇا مذڪوره مائٽن سان محبت مجبور ڪري ٿي ته پري وارن مائٽن سان نفرت ڪئي وڃي؟ ڇا پري وارن رشتيدارن سان محبت تڏهن ئي ممڪن آهي جڏهن انهن سان نفرت ڪئي وڃي جن سان مائٽي نه آهي؟ڇا پنهنجي ذات ۽ قوم سان محبت جو اظهار صرف ٻئي ذات يا قوم وارن سان نفرت ڪري ئي ڪري سگھجي ٿو؟
ڇا پنهجي گھر وارن سان محبت اها پابندي ٿي هڻي ته پاڙيوارن سان محبت نه ڪئي وڃي؟ ڇا پنهنجي پاڙيوارن سان محبت زور ٿي ڀري ته ٻئي پاڙيوارن سان نفرت ڪجي؟ڇا پنهنجي ڪالوني يا علائقي وارن سان محبت جو مقصد آهي ته ڳوٺ يا شهر جي ٻين علائقن وارن سان نفرت ڪئي وڃي؟ڇا پنهجي ڳوٺ يا شهر سان محبت جو مقصد آهي ته پنهجي پاڙيسري ڳوٺن يا شهرن سان نفرت ڪئي وڃي؟ ڇا پنهنجي تعلقي يا ضلعي وارن سان محبت جو مقصد آهي اهو آهي ته ٻئي تعلقي يا ضلعي وارن سان نفرت ڪئي وڃي؟ ڇا پنهجي صوبي وارن سان محبت جو مقصد آهي اهوآهي ٻئي صوبي وارن سان نفرت ڪئي وڃي؟ ڇا پنهجي ملڪ سان محبت جو مقصد آهي اهو آهي ته پاڙيسري ملڪن سان نفرت ڪئي وڃي؟ ڇا پنهجي کنڊ وارن سان محبت جو مقصد آهي اهو آهي ته ٻئي کنڊ وارن سان نفرت ڪئي وڃي؟
ڇا پنهنجي ٻولي ڳالهائڻ وارن سان محبت جو مقصد آهي اهو آهي ته ٻئي ٻولي ڳالهائڻ وارن سان نفرت ڪئي وڃي؟
ڇا پنهنجي مذهب وارن سان محبت جو مقصد آهي اهو آهي ته ٻين مذهب جي پيروڪارن سان نفرت ڪئي وڃي؟
يقينن انهن سڀني سوالن جو جواب نفي ۾ آهي.
صرف ويجھڙائپ ۽ دوري جي حساب سان محبت جي شدت ۾ فرق هوندو آهي.ڪنهن به دائري جي محبت ،ان کان اڳئين دائري سان نفرت لاءِ ڪوبه جواز نه آهي.
جيڪڏهن حقيقت ايڏي سادي ۽ سولي آهي ته دنيا ۾ نفرت وجود ڇو ٿي رکي؟ اها پيدا ڇو ٿي ٿئي؟
هن عارضي جهان ۾ خير ۽ شر وجود رکن ٿا.هر شيءِ پهنجي ضد مان سڃاتي وڃي ٿي،جيئن روشنيءَ،اونداهيءَ؛ڏينهن،رات وغيره.
محبت نفرت ۾ تڏهن تبديل ٿيڻ لڳندي آهي،جڏهن هڪڙي محبت جي حد جي شدت ۾ پنهجي وڌ ۾ وڌ شدت جي حد کان واڌارو اچي وڃي يا گھٽ ۾ گھٽ شدت جي حد کان به گھٽتائي اچي وڃي.
مختلف دائرن ۾ موجود محبت جي شدت جي حد،انفرادي ۽ اجتماعي حقوق ۽ فرائض جي پوري ڪرڻ ۾ پنهجو مثبت ڪردارادا ڪري ٿي ۽ محبتون قائم رهن ٿيون،پرجڏهن انهن جي توازن ۾ بگاڙ اچي ٿو ته انفرادي ۽ اجتماعي حقوق جي ادائگي ۽ فرائض پوري ڪرڻ ۾ به بگاڙاچي ٿو ۽ پهرئين نفرت پوءِ ٻيون انفرادي ۽ اجتماعي سماجي برايون جنم وٺن ٿيون جيڪي پنهجي سائز مطابق سماجي يا عالمي سطح تي بگاڙ جو سبب بڻجن ٿيون.
ڪو به شخص پنهجي دولت ۽ سڀ ڪجھ پنهجي عياشين ۾ اڏائيندو وتي ۽ پنهجي والدين ۽ ٻارن تي توجھ به نه ڏئي ۽ هنن جي ضرورتن جو به پورائو به نه ڪري ته ان سان نفرت وجود وٺندي.
مٿي بيان ڪيل صورت ۾ فرد جي پنهجي ذات سان محبت حد کان وڌي ويندي آهي ۽ هو صرف پنهنجو پاڻ لاءِ جيئڻ لڳندو آهي ۽ پنهنجي والدين ۽ ٻارن لاءِ هن جي محبت جي حد ۾ گھٽتائي اچي ويندي آهي.ان جي برعڪس هڪ شخص ۾ پنهجي ٻارن لاءِ محبت حد کان به وڌي وڃي ۽ ٻين جا حق ماري مال و دولت هٿ ڪري اچي پنهجي ٻارن تي خرچ ڪري ته ان صورت ۾ وري هن جي پنهجي خاندان جي محبت جي حد ۾ واڌارو اچي ويندو آهي ۽ ٻئي ڪنهن دائري جي محبت ۾ ڪمي اچي ويندي آهي جن جو هو استحصال ڪندو آهي.
صله رحمي(مائٽن سان ڀلائي ڪرڻ) ته محبت جي حد آهي،پر اقربا پروري(ٻين جا حق ماري مائٽن کي نوازڻ) محبت جو حد کان وڌي وڃڻ آهي جنهن سان بگاڙ پيدا ٿيندو آهي.
پنهجي قوم جي ڪنهن فرد جي مظلوم هجڻ جي صورت ۾ هن جي مدد ڪرڻ قوم دوستي آهي،پر پنهنجي قوم جي ڪنهن فرد جي ظالم هجڻ جي صورت ۾ ان جو ساٿ ڏيڻ عصبيت آهي.
عالمي سطح تي ساڳي طرح هڪڙا ملڪ يا هڪڙي ملڪن جا اتحاد جڏهن ٻين جاحق غصب ڪرڻ لڳن ٿا ته جنگيون لڳن ٿيون.
حقيقت اها آهي ته دنيا ۾ صرف محبت ۾ توازن ئي معاشرن ۾ نيڪي،اصلاح ۽ ترقي جو سبب بڻجي ٿو،ان جي توازن ۾ بگاڙسان نفرت ۽ ٻيون برايون پيدا ٿين ٿيون جيڪي هر سطح تي بگاڙجو سبب بڻجن ٿيون.
محبت جا تمام گھڻا پهلو آهن، هتي صرف انساني تعلقات جي حوالي سان محبت جو ذڪر ڪيل آهي،جن ۾ بگاڙجي ڪري دنيا ۾ فساد آهي.
يقينن انهن سڀني سوالن جو جواب نفي ۾ آهي.
صرف ويجھڙائپ ۽ دوري جي حساب سان محبت جي شدت ۾ فرق هوندو آهي.ڪنهن به دائري جي محبت ،ان کان اڳئين دائري سان نفرت لاءِ ڪوبه جواز نه آهي.
جيڪڏهن حقيقت ايڏي سادي ۽ سولي آهي ته دنيا ۾ نفرت وجود ڇو ٿي رکي؟ اها پيدا ڇو ٿي ٿئي؟
هن عارضي جهان ۾ خير ۽ شر وجود رکن ٿا.هر شيءِ پهنجي ضد مان سڃاتي وڃي ٿي،جيئن روشنيءَ،اونداهيءَ؛ڏينهن،رات وغيره.
محبت نفرت ۾ تڏهن تبديل ٿيڻ لڳندي آهي،جڏهن هڪڙي محبت جي حد جي شدت ۾ پنهجي وڌ ۾ وڌ شدت جي حد کان واڌارو اچي وڃي يا گھٽ ۾ گھٽ شدت جي حد کان به گھٽتائي اچي وڃي.
مختلف دائرن ۾ موجود محبت جي شدت جي حد،انفرادي ۽ اجتماعي حقوق ۽ فرائض جي پوري ڪرڻ ۾ پنهجو مثبت ڪردارادا ڪري ٿي ۽ محبتون قائم رهن ٿيون،پرجڏهن انهن جي توازن ۾ بگاڙ اچي ٿو ته انفرادي ۽ اجتماعي حقوق جي ادائگي ۽ فرائض پوري ڪرڻ ۾ به بگاڙاچي ٿو ۽ پهرئين نفرت پوءِ ٻيون انفرادي ۽ اجتماعي سماجي برايون جنم وٺن ٿيون جيڪي پنهجي سائز مطابق سماجي يا عالمي سطح تي بگاڙ جو سبب بڻجن ٿيون.
ڪو به شخص پنهجي دولت ۽ سڀ ڪجھ پنهجي عياشين ۾ اڏائيندو وتي ۽ پنهجي والدين ۽ ٻارن تي توجھ به نه ڏئي ۽ هنن جي ضرورتن جو به پورائو به نه ڪري ته ان سان نفرت وجود وٺندي.
مٿي بيان ڪيل صورت ۾ فرد جي پنهجي ذات سان محبت حد کان وڌي ويندي آهي ۽ هو صرف پنهنجو پاڻ لاءِ جيئڻ لڳندو آهي ۽ پنهنجي والدين ۽ ٻارن لاءِ هن جي محبت جي حد ۾ گھٽتائي اچي ويندي آهي.ان جي برعڪس هڪ شخص ۾ پنهجي ٻارن لاءِ محبت حد کان به وڌي وڃي ۽ ٻين جا حق ماري مال و دولت هٿ ڪري اچي پنهجي ٻارن تي خرچ ڪري ته ان صورت ۾ وري هن جي پنهجي خاندان جي محبت جي حد ۾ واڌارو اچي ويندو آهي ۽ ٻئي ڪنهن دائري جي محبت ۾ ڪمي اچي ويندي آهي جن جو هو استحصال ڪندو آهي.
صله رحمي(مائٽن سان ڀلائي ڪرڻ) ته محبت جي حد آهي،پر اقربا پروري(ٻين جا حق ماري مائٽن کي نوازڻ) محبت جو حد کان وڌي وڃڻ آهي جنهن سان بگاڙ پيدا ٿيندو آهي.
پنهجي قوم جي ڪنهن فرد جي مظلوم هجڻ جي صورت ۾ هن جي مدد ڪرڻ قوم دوستي آهي،پر پنهنجي قوم جي ڪنهن فرد جي ظالم هجڻ جي صورت ۾ ان جو ساٿ ڏيڻ عصبيت آهي.
عالمي سطح تي ساڳي طرح هڪڙا ملڪ يا هڪڙي ملڪن جا اتحاد جڏهن ٻين جاحق غصب ڪرڻ لڳن ٿا ته جنگيون لڳن ٿيون.
حقيقت اها آهي ته دنيا ۾ صرف محبت ۾ توازن ئي معاشرن ۾ نيڪي،اصلاح ۽ ترقي جو سبب بڻجي ٿو،ان جي توازن ۾ بگاڙسان نفرت ۽ ٻيون برايون پيدا ٿين ٿيون جيڪي هر سطح تي بگاڙجو سبب بڻجن ٿيون.
محبت جا تمام گھڻا پهلو آهن، هتي صرف انساني تعلقات جي حوالي سان محبت جو ذڪر ڪيل آهي،جن ۾ بگاڙجي ڪري دنيا ۾ فساد آهي.
خوبصورت لکڻي۔ محبت ئي آهي جنهن جي ذريعي ڪاميابيون ماڻي سگهجن ٿيون۔
ReplyDeleteمحبت محبت آهي سائين
ReplyDelete