شاه عبدالطيف ڀٽائي رحه جي هيٺئين شعر کي اڪثر ڪري مڪمل تناظر کانسواءِ بيان ڪيو ويندو آهي.
مُون کي مُون پِرِيَنِ،
ٻَڌِي وِڌو ٻارِ ۾؛
اُڀا اِيئَن چَوَنِ،
مَڇُڻ پاندُ پُسائِيين.
حقيقت ۾ شاه صاحب اتي ڳاله ختم ناهي ڪئي. پر ان تصور کي مڪمل ڪرڻ لاءِ هيئن به چيو آهي.
پِيو جو پاتارِ،
سو ڪِئَن پُسَڻَ کان پالِهو رَهي؟
سالِڪَ! مُون سيکارِ،
ڪو پَھُ اِنَهِين پاندَ جو.
ڪَرِ طَرِيقَت تَڪِيو،
شَرِيعَتَ سُڃاڻُ؛
هِنئون حَقِيقَتَ
هيرِ تُون، ماڳُ مَعرفَتَ ڄاڻُ؛
هوءِ ثابُوتِيءَ
ساڻُ، ته پُسڻان پالِهو رَهين.
No comments:
جيڪڏهن ممڪن هجي ته پنهنجو تبصرو موڪليو
اهم اطلاع :- غير متعلق، غير اخلاقي ۽ ذاتيارت تي مشتمل تبصرن کان پرهيز ڪريو. انتظاميه اهڙي تبصري کي ختم ڪرڻ جو حق رکي ٿي. هوئن به خيالن جو متفق هجڻ ضروري ناهي.۔ جيڪڏهن توهان جي ڪمپيوٽر ۾ سنڌي ڪيبورڊ انسٽال ٿيل ناهي ته سنڌي ۾ تبصرو لکڻ لاءِ هيٺين خاني ۾ سنڌي لکي ڪاپي ڪريو ۽ تبصري واري خاني ۾ پيسٽ ڪري پبلش بٽڻ تي ڪلڪ ڪريو.۔تبصرو موڪليو