اک ۾ ڳڙ

اسڪول ۾ هڪ فنڪشن هلي رهيو هو.فنڪشن ختم ٿيو،ڏاڍو ٿڪل هوس،ميز ڪنڌ هيٺ ڪري سمهي پيس.جيئن ئي ننڊ ڦٽي ته هڪ ۾ اک سور محسوس ٿيڻ لڳو ۽ اک پوري کلي ئي نه .ٻاهر نڪتس ته ڪنهن دوست چيو ته اک ۾ ته ڪيڏو سارو ڳڙ نڪتو اٿو.کيس وراڻي ڏنم ته پهرين ته ڪجه به نه هو،ٿورو ننڊ جو جھٽڪو آيو ۽ اک ۾ ڳڙ نڪري آيو،برابر هوندو جو اک ۾ سور به اٿم ۽ اک پوري کلي به نه ٿي.

انهيءَ پريشاني ۾ اڳتي هلڻ لڳس،ته ننڊ ڦٽي پيئي،صبح جو وقت هو راتوڪو ستل هوس.ڏسان کڻي ته هڪ اک آڱر سان چپيو ويٺو هوس.ان جي ڪري تڪليف محسوس ٿي رهي هئم.آڱر هٽايم ته اک ۾ سور ڇڏي ويو.اهو هو ڳڙ جيڪو مون خواب ۾ ڏٺو.

بلڪل ساڳي طرح هن دنيا ۾ اسان جڏهن غفلت جي ننڊ ۾ ستل هوندا آهيون،ته اهڙا ڪئين ڳڙ اسان جي جسم تي نڪري ايندا آهن،رڳو سجاڳ ٿيڻ جي ضرورت هوندي آهي،سجاڳ ٿي پنهنجي چپ مان صرف جان ڇڏائڻي هوندي آهي،پر ان لاءِ اهو ضروري هوندو آهي ته اسين غفلت مان نڪرون.

اسان کي خبرپوندي آهي ته اڪثر ته مسئلا آهن ئي ڪونه،اهي ته اسان جون سوچون آهن،جيڪي مسئلن جا ڪنڊا ٿي اسان کي چبهي رهيون آهن.