ٿاڻي تي حاضري

زندگي ۾ جيڪو ٿاڻي جو پهريون سفرمون ڪيو سو ڏاڍو اڻانگو هو.سو به اڪيلو نه ڪيم،پر ڪافي دوست گڏ هئم.اهو سفر لاهور شهر جي هڪ ايئر ڪنڊيشن ڪوچ گاڏي کان شروع ٿي ٿاڻي تي ختم ٿيو.12 ڪلاڪن جو سفر هو.اهو 1992 جي گرمين جو داستان آهي.تنهن وقت ۾ مون کي Motion Sickness(گاڏي ۾ الٽي ٿيڻ) هئي.ٿي سگھي ٿو يڪو ايترن ڪلاڪن تائين انگ ونگڙن رستن تي بند اي سي گاڏي ۾ سفر ڪريان ته اڃا به هان ڪچو ٿئي.

تڏهن مون کي پنهنجي دل جي ڳاله بيان ڪرڻ نه ايندي هئي،دوستن کي پنهنجو مسئلو به ٻڌائي نه سگھيس،تنهنڪري ڪنهن دوست ٿيليهن جو به بندوبست نه ڪيو هو،ڇو جو پوءِ دوستن جي ڪاوڙ سان ڀريل روين ۾ دوستن اها ميار ڏني ته ٻڌائين ها ته ٿيلهين جو بندوبست ڪريون ها.خير سفر کانپوءِ ته سڀ دوست اها ڳاله به سمجھي ويا ته ٿيلهن مان به ڪم نه ٿئي ها.

سڀني مسافرن کي منهنجي ڪري تڪليف پهتي،پر منهنجي دوستن کي ڏاڍي تڪليف پهتي،ان تڪليف جو اندازو هن ڳاله مان لڳائي سگھجي ٿو ته ان سفر ۾ هڪ ڊاڪٽر دوست ايم بي بي ايس به هو.هن هڪ اهڙو علاج مون لاءِ تجويزڪيو جو اڄڪله جا حڪيم،عطائي ڊاڪٽر،هوميوپيٿي وارا هلي گھر ڦرن.ڊاڪٽر صاحب مشورو ڏنو ته ڪن ڇڪي هڪڙي ٿڦڙ ٺڪاءُ ڪرايوس ته همراه ٺيڪ ٿي ويندو.آخري ٻلي کي گھنڊڙي ڪير ٻڌي؟ ڪنهن ۾ به همت ئي نه هئي ته مون کي ويجھو اچي.

باقي بس واري کي شابس هجي ڪجھ به نه ڪڇيو،پوءِ بس ڌوتائين يا وڃي وڪي هوندائين،اهو پڇا ڪرڻ مان به نه ويو مانس.

گھر خط لکڻ وقت پني جي ساڄي ڪنڊ تي ٿاڻو لکڻو پوندوهو،ٿاڻو مالاڪنڊ ايجنسي جو هڪڙو شهر آهي.ان کان پهرين بٽ خيله اچي ٿو جيڪو هڪ ڊگهي بازار هئڻ جي حوالي سان مشهور آهي.

واپسي وقت دوستن مشورو ورتو،هاڻي خير سان واپس ڪيئن هلون.مون کين ٻڌايو ته ٽرين ۾ خيريت ٿي ويندي.ٽرين به درگئي کان ٿي هلي.منو ڪلاڪ جيپ ۾ سفر ڪرڻو پوندو.بهرحال پوءِ ٽرين ذريعي خيريت سان لاهور پهچي وياسين.