ٺڪر،ڀتر ۽ انسان جا ڳوڙها ۽ مسڪراهٽون

منهنجي ٻن معصوم ٻارن 5 سالن جي ننڍڙي پٽ ۽ 9 سالن جي نياڻي جي وچ ۾ موبائل يا ڪمپيوٽر تان ڇڪتاڻ ڏسندو آهيان،ته دل چوندي اٿم ته کين چوان ته جيترا ڪمپيوٽر وڻيو سي وٺي اچو،ان تي به راضي نه ٿين ته دل چوندي اٿم ته ننڍڙي جي بيٽ کڻي موبائل ۽ ڪمپيوٽر کي ڀورا ڀورا ڪري ٻنهي ٻارڙن کي ڀاڪرپائي خوب رويان ۽ کين سمجھايان ته بابا هنن ٺڪرن ڀترن ۾ ته ڪجھ به ناهي،پاڻ ۾ محبت ڪريو،هڪٻئي جو خيال ڪريو،محبت ڪريو،پنهنجو پاڻ تي ٻئي کي ترجيح ڏيو،رشتن جي اهميت آهي،انسانن جي اهميت آهي،هنن شين جي ته ڪابه اهميت ناهي.پر وري اهو سوچي رڪجي ويندو آهيان ته هيءُ معصوم آهن،هنن جي تربيت به ڪرڻي آهي،هنن کي شين جي اهميت،انهن کي سنڀالڻ،قناعت سان گڏوگڏ پنهنجو پاڻ تي ضابطو به سيکارڻو آهي.پوءِ پنهنجو پاڻ تي ضابطوآڻي وقت ۽ حالات مطابق کين سمجھائڻ جي ڪوشش ڪندو آهيان.خير اها ته والدين جي هڪ ذميواري آهي،۽ ان کي وس آهر نڀائڻ جي ڪوشش به ڪرڻي آهي.

پر سڄي انسانيت جي  صدين کان وسائل ڏانهن جائز يا ناجائز ڊوڙ ڏسي،ملڪن ۽ اتحادن ۾ هٿيارن جي ڊوڙڏسي لڳندو آهي ته شايد اها ڪڏهن به ختم نه ٿي سگھندي.

شايد ڪڏهن انساني جين ۾ ميوٽيشن ٿئي ۽ هڪ اهڙو انسان جنم وٺي،جيڪو ان اجائي لاحاصل ڊوڙ،لالچ ۽ حرص کان آجو هجي،باقي هن طور مان آسرو گھٽ ٿو لڳي.

دنيا ڇا به ڪري پر هرفرد کي اهو اختيار حاصل آهي ته هو پاڻ ٺڪرن،ڀترن ۽ انسان،ان جي رت،ان جي لڙڪن،ڪيڪن،دانهن،مسڪراهٽن،۽قهقهن جي فرق جي اهميت کي سمجھي سگھي.

حضرت عمرر ضي الله تعالي عنه جو دستور هو، رات جو،گھٽين ۾ گھمڻ رعيت جو خيال رکڻ ۽ ڪنهن گھر ۾ ڪنهن روئندڙ ٻار جو حال احوال وٺڻ ۽ ان کي مسڪراهٽن ۾ تبديل ڪرڻ. 

سندن هڪ مشهور واقعو آهي ته هڪ غريب عورت،جنهن وٽ ٻارن کي کارائڻ لاءِ ڪجھ به نه هو،هڪ هنڊي ۾ پٿريون پاڻي ۾ وجھي،کاڌي ٺهڻ جو انظار ڪرائيندي رهي نيٺ ٻارانتظار ڪندي سمهي پيا،عورت کان سربستو حال احوال وٺي،بيت المال مان کاڌي جو سامان کڻي آيا،پاڻ هٿ سان کاڌو تيار ڪري ٻارن کي کاڌو کارائي ،روئندڙ ٻارڙن کي کلندو ڏسي پوءِ اتان واپس روانا ٿيا.