نيڪيءَ جي خوشبوءَ

نيڪيءَ جي خوشبوءَ

هو دوستن سان گڏ گھمندي،جھنگ ۾ گھڻو اڳتي نڪري ويو.اوچتو هن کي احساس ٿيو ته آس پاس ۾ ته ڪير به موجود نه آهي.وڻن جي خوبصورتي ۽ ساوڪ هن کي ايترو ته مسحور ڪري ڇڏيو جو هو آس پاس کان بي خبر ٿي چڪو هو.شام ٿي چڪي هئي،جيڪا جلد ئي رات  ۾ تبديل ٿيڻ لڳي هئي،رات به چانڊوڪي واري نه پراونداهي واري هئي.هو واپسيءَ جو رستو به وڃائي چڪو هو.اڪبر جي عمر صرف 10 سال هئي.هن تي خوف طاري ٿيڻ لڳو هو،مختلف جانورن جا آواز ۽ وڻن ۽ ٻوٽن جي سر سر ماحول کي ويتر دهشتناڪ بڻائي ڇڏيو هو.ان خوف واري حالت ۾ الله سائينءَ کي مدد لاءَ ٻاڏائيندو،اجهي جي تلاش ۾ هلندو رهيو،اوچتو هن جي نظر هڪ جھوپڙيءَ تي وڃي پيئي،جنهن مان هلڪي هلڪي روشني ٻاهر نظر اچي رهي هئي،هو خوف ۽ اميد جي گڏيل ڪيفيت سان جھوپڙيءَ ڏانهن وڌڻ لڳو،جيئن ئي هو ڊڄندي ڊڄندي جھوپڙيءَ اندر داخل ٿيو ته اتي ڏٺائين ته هڪ ڏيئو ٻري رهيو هو،جھوپڙيءَ ۾ چوطرف نظر ڦيرائڻ لڳو ته اوچتو خوف مان رڙ نڪري ويس! مار! جو کڻي ڏسي ته جھوپڙيءَ جي ڪنڊ ۾ پٽ تي هڪ وڏن ڏندن،وکريل وارن،۽ خوفناڪ اکين واري ،پوڙهي جھور هڪ بد صورت ڏائڻ ويٺي آهي.”پٽ! ڊڄ نه،هيڏانهن هليا،هتي ويه“ هڪ سريلو آواز هن جي ڪنن تي پيو،غور ڪيائين ته اهو آواز ته ڏائڻ جو هو.ڪمري ۾ اوچتو روشني وڌي ويئي،۽ هڪ خوبصورت پري نما ڇوڪري ڪمري ۾ داخل ٿي.”هيءُ منهنجي ڌيءُ آهي“ ڏائڻ اڪبر کي ٻڌايو.وڌيڪ ٻڌايائين ته ”اسين هاڻ نيڪ ٿي ويا آهيون،انهيءَ ارادي کان پوءِ منهنجو آواز سريلو ۽ منهنجي ڌيءُ خوبصورت ٿي ويئي آهي.اسان هتي جنهن پهرين شخص جي مدد ڪئي هئي،تنهن کي اسان ٻڌايو هو ته اسين هتي هڪ ديو وٽ قيد آهيون، هاڻي تون اسان کي اهو ٻڌاءِ ته ڪيئن ان مان جان ڇڏائي،ٻين ماڻهن وانگر هن دنيا ۾ هڪ خوش ۽ آزاد زندگي گذاري سگھون.ان شخص اسان کي هڪ شيشي ڏني هئي ۽ ٻڌايو هو ته ان ۾ نيڪيءَ جي خوشبوءَ موجود آهي،جڏهن توهين ڏه ماڻهن سان نيڪي ڪندو ته ان خوشبوءَ ۾ تاثير پيدا ٿيندي،جيڪا ان ديو کي سونگھائيندو ته مري پوندو۽ توهين ان جي قيد مان آزاد ٿي ويندو۽ تون ئي اهو ڏهون فرد آهين.“

پوءِ ڌيءَ کي هدايت ڪيائين ته ”سامان سڙو،سون مين، مال ودولت سڀ گڏ ڪر ويڙهي رک ته اهو پاڻ کي دنيا ۾ ڪم ايندو.“ پاڻ وري خوشبوءَ واري شيشيءَ کي ڳولي هٿ ۾ مس کنيائين ته ايتري ۾ جھوپڙيءَ جي زمين ڌڏڻ لڳي ، سڄي جھوپڙيءَ دونهين سان ڀرجي ويئي،ان دونهين وري ٿوري ئي دير ۾ هڪ قدآور،ڪاري ۽ ڀوائتي شڪل واري راڪاس جي شڪل اختيار ڪري ورتي.پوءَ اهو راڪاس اڪبر کي ڏسي وڏا وڏا ٽهڪ ڏيڻ لڳو،۽ چوڻ لڳو ته اڄ ته واه جو! شڪار هٿ آيو آهي ۽ سندس وڏن ننهن وارا هٿ اڪبر ڏانهن وڌائڻ لڳو،اڪبر جو ته ڊپ ۾ ذري گھٽ ساه ٿي نڪتو.ايتري ۾ ان ڏائڻ جلد ئي نيڪيءَ جي خوشبوءَ واري شيشيءَ جو ٻوچ کولي ورتو،سڄي جھوپڙيءَ ۾ هڪ وڻندڙ خوشبوءَ پکڙجي ويئي.راڪاس ڏڪڻ لڳو،۽ رڙيون ڪرڻ لڳو ته منهنجو ته ساه ٿو گھٽجي،ائين رڙيون ڪندي ڪري پيو،پوءِ ٻاه وڪوڙي ويس ۽ سڙي رک ٿي ويو.
اڪبر اهو سڄو منظر ڏسي بيهوش ٿي ويو،جيڏي مهل کيس هوش آيو ته ڏٺائين ته سندس گھر ۾ موجود آهي،ان جي سيرانديءَ کان هڪ باوقار ٻڍڙيءَ عورت بيٺي دعائون پڙهي رهي آهي،سامهون واري کٽ تي هڪ خوبصورت ڇوڪري ويٺل آهي.سندس ماءُ ۽ پيءُ به ڪمري ۾ بيچينيءَ سان چهل پهل ڪري رهيا آهن،جيئن ئي هنن اڪبر کي هوش ۾ ايندي ڏٺو ته تمام گھڻا خوش ٿيا،۽ کانئس حال احوال پڇڻ لڳا،هن به کين پورو قصو ٻڌايو،اهو ٻڌي هو وڌيڪ ان عورت جو شڪريو ادا ڪرڻ لڳا ۽ پو۽ هن کان متاثر ٿي کيس ۽ سندس ڌيءُ کي پاڻ سان گڏ رهڻ جي صلاح هنيائون، جيڪا هن خوشيءَ سان قبول ڪئي،ٽن ڏينهن کان پوءِ اڪبرجي ان هم عمر ڇوڪريءَ سان وڏي ڌام ڌوم سان مڱڻي ڪيائون ۽ اهڙيءَ طرح پوءِ ٻئي خاندان خوشيءَ سان گڏجي رهڻ لڳا.